Γενικό πλαίσιο
Στο μάθημα αυτό εξετάζονται έννοιες όπως τα φυσικά ή τεχνητά υλικά, η προδιαγραφή επιφανειών, εξοπλισμού και δομικών συστημάτων, οι παραδοσιακές μέθοδοι δόμησης ιστορικά, δηλαδή ως ένα συνθετικό πρόβλημα – με επίκεντρο τον άνθρωπο και αποτελεί εισαγωγικό θεωρητικό μάθημα που αναφέρεται στα γνωστά υλικά που χρησιμοποιούνται στη δόμηση, την κατασκευή, την εξυπηρέτηση λειτουργικών απαιτήσεων, την προστασία από τη φθορά της χρήσης και τους εξωτερικούς παράγοντες, την απόδοση των αισθητικών και μορφολογικών επιλογών για την υλοποίηση ενός τεχνικού έργου, τα οποία συγκροτούν την ομάδα των δομικών και διακοσμητικών υλικών.
Στη ομάδα αυτή ανήκουν τόσο φυσικά υλικά, που χρησιμοποιήθηκαν από αρχαιοτάτων χρόνων, όπως η πέτρα, η άργιλος, το ξύλο, όσο και νεότερα τεχνικά υλικά, όπως τα κράματα μετάλλων, το τσιμέντο ή τα πλαστικά. Νέες τεχνολογίες, όπως η χρήση της νανοτεχνολογίας, συμβάλλουν σε ραγδαίες εξελίξεις στην επιστήμη των υλικών, αυξάνοντας τις απαιτήσεις, το εύρος των ιδιοτήτων τους, τη μεταβλητότητα τους, την ανταπόκριση τους σε διαφορετικές συνθήκες περιβάλλοντος- στη θερμότητα, το φως, τον ηλεκτρισμό, κ.ά. Έτσι, διαμορφώνεται ένα διευρυμένο πεδίο ανάμεσα στη συμβατική διαχείριση των υλικών ως τμήμα της κατασκευής ενός έργου
Οι διαλέξεις του εκάστοτε μαθήματος επιδιώκουν στον συσχετισμό των παραπάνω με παραμέτρους όπως η υγεία, η ασφάλεια, η φυσική και αντιληπτική εργονομία και άνεση, αλλά και οι αισθητικές επιλογές που γίνονται, όπως αυτές επηρεάζονται από τις αναγκαίες υποδομές, τις επιφάνειες και τον εξοπλισμό του χώρου, μέσα από τις παραδοσιακές λαϊκές και ιστορικές τεχνικές μέχρι τις σύγχρονες κατασκευαστικές τεχνολογίες.

Σκοποί και στόχοι
Το θεωρητικό αυτό μάθημα αναφέρεται στην υλικότητα των κατασκευών, δηλαδή στα δομικά και διακοσμητικά υλικά, που χρησιμοποιούνται στα τεχνικά έργα. Αναφέρεται σε γνώσεις που συνδέουν τη διαδικασία σχεδιασμού, την τεχνογνωσία, την κατασκευαστική λογική, τις ιδιότητες και τη συμπεριφορά των κύριων ομάδων υλικών, καθώς και την υλοποίηση του έργου.
Ο στόχος είναι ν’ αναπτυχθούν τρόποι προσέγγισης στη διαδικασία επιλογών υλικών σε σχέση με την αισθητική ποιότητα τους, τις ιδιότητες, τη συμπεριφορά, την αντοχή, την επεξεργασία, τη συνάφεια και τη διάρκεια τους, σε συνάρτηση με την επίδραση εξωγενών παραγόντων και απαιτήσεων που επηρεάζουν τον σχεδιασμό (σε συμβατικά και νέα ψηφιακά περιβάλλοντα), την υλοποίηση, την ασφάλεια, την υγεία των χρηστών και τη διάρκεια του έργου.
Βασικός παιδαγωγικός στόχος του μαθήματος είναι η καλλιέργεια της ενεργής ατομικής συμμετοχής, αλλά και της ομαδικής συνεργασίας, καθώς και της αλληλεπίδρασης με τον/την διδάσκοντα/ουσα.

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Πραγματοποιούνται σειρά διαλέξεων-εισηγήσεων από τον /την διδάσκοντα/ουσα και επισκέπτες καθηγητές σε συνδυασμό με εκπαιδευτική επίσκεψη σε χώρο παραγωγής υλικών. Προκειμένου να τροφοδοτηθεί μία κριτική συζήτηση και η συνεργασία, οι φοιτητές/τριες αναλαμβάνουν προαιρετικά ομαδική εργασία με θέμα τα υλικά και την κατασκευή, επιλέγοντας ανάμεσα σε προτεινόμενες υλοποιημένες μελέτες.
Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές / φοιτήτριες θα μπορούν να κατανοούν ζητήματα επιλογών δομικών και διακοσμητικών υλικών σε τεχνικά έργα, τα οποία βασίζονται στη γενική δευτεροβάθμια εκπαίδευση τους (αρχές φυσικής, χημείας και μηχανικής) και υποστηρίζονται από επιστημονικά εγχειρίδια προχωρημένου επιπέδου, καθώς περιλαμβάνονται επιλογές που προκύπτουν από τις εξελίξεις στην αιχμή του γνωστικού πεδίου της τεχνολογίας υλικών και των σύγχρονων δυνατοτήτων ψηφιακής σχεδίασης.
Θα είναι σε θέση να διαμορφώνουν τις επιλογές τους στη διάρκεια των μελετών τους ώστε να συνδυάζουν αισθητικές επιλογές με τις γενικές και ειδικές απαιτήσεις των
έργων, εντάσσοντας τα υλικά δομής στην διαδικασία δημιουργικού σχεδιασμού, πάντα λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια και υγεία των χρηστών, και το περιβάλλον

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών.
• Προσαρμογή σε νέες καταστάσεις.
• Λήψη αποφάσεων
• Συνδυαστικές επιλογές.
• Σεβασμός στο φυσικό περιβάλλον
• Βιβλιογραφική μελέτη, έκφραση και συγγραφή με βάση κανόνες επιστημονικής έρευνας

Μία ενδεικτική σειρά εισηγήσεων και διαλέξεων, η οποία συνεχώς εμπλουτίζεται με νέες ενότητες υλικών, περιλαμβάνει βασικές ενότητες υλικών όπως: φυσική πέτρα, προϊόντα τσιμέντου, προϊόντα αργίλου, ξύλο, μέταλλα, γυαλί, ύφασμα, πλαστικά υλικά, συνδεδεμένα με βασικές έννοιες φυσικής και μηχανικής συμπεριφοράς των υλικών, συμβατότητας, εργασιμότητας. Παρουσιάζονται ακόμη τρεις διακριτές ομάδες υλικών, που ενώ δεν χρησιμοποιούνται στο κύριο σώμα των κατασκευών, εντούτοις εφαρμόζονται είτε ως υπόστρωμα, είτε ως συνδετικό μέσο, είτε ως επίστρωση για την προστασία της επιφάνειας τους, είτε ακόμη για την αντιμετώπιση ειδικών προβλημάτων. Αυτές οι ομάδες που θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικές για την ευστοχία ή την αστοχία των κατασκευών είναι τα συνδετικά υλικά- όπως κονιάματα, επιχρίσματα, κόλλες, τα μονωτικά υλικά- ηχομονωτικά, θερμομονωτικά και στεγανωτικά υλικά, και τα βερνίκια και χρώματα.
Ιδιαίτερη αναφορά πραγματοποιείται σε υλικά που είναι φιλικά προς τον άνθρωπο και το περιβάλλον, με ανάπτυξη παραμέτρων και μεθόδων αξιολόγησης τους με κριτήρια βιοκλιματικού σχεδιασμού.

Συγγράμματα

1. Aldinger, E., Bauman, G., Ignatowitz, E., Kluge, M., Lammin, G., Steinmuller, A., & Weinstock, H.,μτφ. Βούλγαρη, Δ., (1998). Τεχνολογία Υλικών Κατασκευών, Αθήνα: Ευρωπαϊκές Τεχνολογικές Εκδόσεις.
2. Baden- Powel, Ch., Hetreed, J., & Ross, A., (2013) Αποστολοπούλου, Τ., (μτφρ.). Το Εγχειρίδιο του Αρχιτέκτονα. Αθήνα: Παπασωτηρίου.
3. Wenderhorst, R., (1981), Τουλιάτος, Δ., Λεονταρίτης, Μ., Παπαγιάννης, Δ., &Μπίσμπος, Χ., (μτφρ). ΔομικάΥλικά.Αθήνα: ΕκδόσειςΜ., Γκιούρδας
4. Βουλγαρίδης, Η., Β., (2007). Ευρωπαϊκά και Τροπικά Ξύλα με Εμπορική Σημασία. Δομή, Ιδιότητες και Χρήσεις. Διδακτικό βοήθημα. Σχολή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
5. Γεωργιάδου, Ζ, (2017). Δομικά και διακοσμητικά Υλικά. Αθήνα: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Νημερτής.
6. Λεγάκης Α. (1997). Τεχνολογία Δομικών Υλικών
7. Μαλινδρέτος, Μ., (2005). Η Τεχνολογική Διάσταση του Σχεδιασμού. Θεσσαλονίκη: University Studio Press.
8. Παπανικολάου, Γ., & Μουζάκης, Δ., (2007). Σύνθετα υλικά. Αθήνα: Κλειδάριθμος.
9. Τριανταφύλλου, Αθ., (2017). Δομικά Υλικά. Αθήνα: Γκότσης

Συναφή επιστημονικά περιοδικά

1. Κτίριο, Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις κτίριο.
2. Δομές, Αθήνα: Πρόδρομος Παπαδόπουλος.

Η εισαγωγή στα βασικά στοιχεία, αρχές και τεχνικές επεξεργασίας μιας οπτικής οργάνωσης /σύνθεσης ως αναπόσπαστο μέρος του περιεχομένου του σχεδιασμού- design. Δίνεται έμφαση στην ένταξη των φοιτητών στην διαδικασία σχεδίασης μέσα από ενδιαφέροντα οπτικά θέματα.
• Διδασκαλία της οπτικής γλώσσας που σκοπεύει να διευρύνει την κατανόηση και τη χρήση της ευρύτερης οπτικής έκφρασης.
• Ανάλυση των βασικών στοιχείων του εικαστικού αλφαβήτου, κατανόηση της αφαιρετικής γλώσσας και της εικαστικής επικοινωνίας.
• Ανάπτυξη της αφαιρετικής σύνθεσης, εξοικείωση με έννοιες όπως φόρμα, ρυθμός, τονική κλίμακα διαβαθμίσεις φωτός -σκιάς, καθώς και οι ποιότητες και αρμονίες του χρωματικού φάσματος.
Συγκεκριμένα οι φοιτητές στο τέλος του εξαμήνου θα μπορούν:
• να έχουν εξοικείωση με το εικαστικό αλφάβητο, τις βασικές αρχές του εικαστικού σχεδίου και τους βασικούς νόμους του, ώστε
• να υλοποιούν μία πλήρη έρευνα των πρωταρχικών στοιχείων της καλλιτεχνικής έκφρασης,
• να αναπτύξουν την εφευρετικότητα και τη φαντασίας τους στην αντιμετώπιση εικαστικών ζητημάτων.
Να σχεδιάζουν και να συνθέτουν ευκολότερα εικαστικά και διακοσμητικά θέματα .

• Εξοικείωση με το εικαστικό αλφάβητο
• Ανάλυση και σύνθεση βασικών σχεδιαστικών αρχών
• Ανάπτυξη της αφαιρετικής σύνθεσης
• Αυτόνομη εργασία
• Άσκηση κριτικής

Οι φοιτητές/τριες ασκούν δεξιότητες όπως η αντίληψη των ορίων, η αντίληψη των χώρων, των σχέσεων, του φωτός με τη σκιά τους τόνους, η Αντίληψη του «όλου». Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής / τρια θα είναι σε θέση να : Έχει κατανοήσει τις βασικές αρχές σχεδίασης και δομής της σύνθεσης, να ελέγχει τις αναλογίες σε διαφορετικά επίπεδα στον χώρο, να έχει αποκτήσει δεξιότητες ώστε να
αποδίδει την σκίαση από συγκεκριμένη ή διάχυτη φωτεινή πηγή , να έχει αποκτήσει τις βασικές γνώσεις της οργάνωσης μιας σύνθεσης και να μπορεί να απομονώσει και να επεξεργαστεί μέρος ή το σύνολο της οπτικής πληροφορίας.
Να κατανοεί τα βασικά και κρίσιμα χαρακτηριστικά της οπτικής σύνθεσης να προσεγγίζει το σχέδιο ως μέσο έκφρασης στοιχείων και αρχών μιας οπτικής γλώσσας που σχετίζονται με την πρακτική του σχεδιασμού και να γνωρίζει τα εργαλεία και τις τεχνικές διαχείρισης της οπτικής σύνθεσης και πως αυτά χρησιμοποιούνται για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη επικοινωνία
Συνοψίζοντας στο μάθημα εξετάζονται τα βασικά οπτικά στοιχεία [η γραμμή, το σχήμα, το μοτίβο/ματιέρα, η ψευδαίσθηση του χώρου, η ψευδαίσθηση της κίνησης, η αξία και το χρώμα] της οπτικής σύνθεσης στην πιο απλοποιημένη τους μορφή.

Μελετώνται και αναλύονται οι ιδιότητές τους, οι σχέσεις τους, οι χειρισμοί και οι συσχετισμοί με στόχο τη δημιουργία σταθερής ή κινούμενης εικόνας. Εξετάζονται και εφαρμόζονται οι οπτικές τεχνικές οι οποίες δίνουν στα οπτικά στοιχεία περισσότερη ή λιγότερη έμφαση, ανάλογα με τον χαρακτήρα του σχεδίου και το σκοπό του σχεδιασμού. Επίσης, ορίζονται και εξετάζονται οι βασικές οπτικές αρχές [ενότητα, έμφαση, κλίμακα/αναλογία, ισορροπία, ρυθμός] που αποτελούν το υπόστρωμα και τροφοδοτούν με πληροφορίες τη δημιουργία, ανάλυση και αξιολόγηση της οπτικής οργάνωσης | σύνθεσης.
Το μάθημα πραγματοποιείται με θεωρητική υποστήριξη όπως: διάλεξη, προβολή εικόνων και επισκέψεις Μουσείων και εικαστικών εκθέσεων.
Από μέρους των φοιτητών είναι απαραίτητη η εκπόνηση και η παράδοση σειρά ασκήσεων που αντιστοιχούν σε βασικά μέρη της θεωρίας και εκπονούνται στο εργαστήριο.
Ανάλυση των βασικών στοιχείων του εικαστικού αλφαβήτου, κατανόηση της αφαιρετικής γλώσσας και της εικαστικής επικοινωνίας. Ανάπτυξη της αφαιρετικής σύνθεσης. Ανάλυση εικαστικών ρευμάτων του Εικοστού αιώνα. Το Bauhaus και καλλιτέχνες που το έχουν επηρέασαν (Klee, Kandinsky, κλπ).
Βασικές σχεδιαστικές αρχές (σημείο, γραμμή, επιφάνεια, σύνθεση, ισορροπία, ρυθμός).
Φυσική του χρώματος, χρωματικές εντυπώσεις. Απόχρωση, αξία, κορεσμός. Σχέση βασικών & συμπληρωματικών χρωμάτων, χρωματικές αντιθέσεις. Χρώματα θερμά & ψυχρά, ανοικτά & σκούρα, και ανάμειξη χρωμάτων. Υποκειμενικό χρώμα και έκφραση συναισθημάτων μέσα από τη χρωματική σύνθεση. Μελέτη ματιέρας διαφόρων
επιφανειών και μελέτη παραγωγής ματιέρας με διάφορα υλικά.

Συγγράμματα

1. Η Iστορία της Μοντέρνας Ζωγραφικής , H. REED εκδ. Υποδομή 1980.
2. Σημείο-Γραμμή-Επίπεδο, Συμβολή στην ανάλυση των Ζωγραφικών Στοιχείων, W. Kandinsky, εκδ. Δωδώνη, 1980.
3. Τέχνη και Ψευδαίσθηση, E. H. Gombrich, εκδ. Νεφέλη 1995.
4. Τέχνη και οπτική αντίληψη, Η Ψυχολογία της Δημιουργικής Όρασης, Rudolf Arnheim, εκδ. Θεμέλιο 1999, Αθήνα.
5. Η Τέχνη σε Μετάβαση, Γιάννης Κολοκοτρώνης, εκδόσεις Νηρέας, 2000
6. Σημαντικοί σταθμοί της νεοελληνικής ζωγραφικής 19ος-20ος αιώνας, Αθηνά Σχινά, Χαρ. Χριστοφόρου, Ελληνική Τράπεζα,2006
7. Τέχνη και Πολιτισμός, Cl. Greenberg, εκδ. Νεφέλη 2007
8. Η Τέχνη της Ζωγραφικής στον αρχαιελληνικό κόσμο, Δημ. Πλάντζος, εκδ. Καπόν, 2018

Η καλλιέργεια της αντίληψης του όγκου και της σχέσης όγκου/χώρου, σαν αντιπαράθεση ή συσχέτιση του άδειου/γεμάτου, του επίπεδου, του ανάγλυφου του αποσπώμενου/εξαρτώμενου/ελεύθερου στο χώρο.
Η απόκτηση δεξιοτήτων και τεχνικών που να επιτρέπουν την κατασκευή απλών τρισδιάστατων μορφών.
Συγκεκριμένα οι φοιτητές στο τέλος του εξαμήνου θα μπορούν:
• να χειρίζονται τα κατάλληλα υλικά και εργαλεία για την υλοποίηση μιας πλαστικής σύνθεσης
• να υλοποιούν μια δισδιάστατη ιδέα [σκίτσο] σε τρισδιάστατη μορφή.
• να αντιλαμβάνονται τις διαφορετικές τεχνικές σαν εναλλακτικές λύσεις/προτάσεις στην υλοποίηση των μορφών τους
• να κατανοούν τον χώρο και τις δυνατότητες και προκλήσεις που παρουσιάζονται για να φιλοξενηθεί/αναπτυχθεί μια τρισδιάστατη μορφή σ αυτόν.

• Ανάπτυξη της χωρικής ικανότητας
• Εξάσκηση νέων δεξιοτήτων και προαγωγή της επαγωγικής σκέψης
• Επίλυση νέων προβληματικών και εφαρμογή των γνωστών δεδομένων σε νέες συνθήκες
• Ατομική εργασία και ομαδική συνεργασία
• Άσκηση κριτικής ικανότητας

Εισαγωγή στην πλαστική και την Γλυπτική Τέχνη.
Το μάθημα, με διαλέξεις, προβολές και ασκήσεις ανοίγει τον διάλογο με τον χώρο και τα τρισδιάστατα αντικείμενα, θέματα που θα απασχολήσουν τους φοιτητές στη διάρκεια των σπουδών τους. Μέσω ασκήσεων οι φοιτητές ανακαλύπτουν τις δυνατότητες που τους δίνει η ενασχόληση με τον όγκο χρησιμοποιώντας διαφορετικά υλικά και τεχνικές
και αποκτούν νέες δεξιότητες που τους βοηθούν να αντιληφθούν τον χώρο και τον όγκο από την πλευρά του δημιουργού που ψάχνει καινούργιες λύσεις.

Συγγράμματα

1. Adorno W. T., Αισθητική Θεωρία, μετάφραση Λευτέρης Αναγνώστου, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, 2002
2. Αντωνοπούλου Ζ., Τα Γλυπτά της Αθήνας 1834-2004, Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2003
3. Arnheim Rudolf, Η δυναμική της αρχιτεκτονικής μορφής, University Studio Press, 2003
4. Arnheim Rudolf, Τέχνη και Οπτική Αντίληψη, μετάφραση Ι. Ποταμιάνος, University Studio Press, 1999
5. Αφρικανική Τέχνη, συλλογικό έργο, Ελευθερουδάκης, Αθήνα, 2012
6. Boardman John, Ελληνική Πλαστική-Αρχαϊκή Περίοδος, Καρδαμίτσα, Αθήνα 2001
7. Γλυπτική: Εικονογραφημένος Οδηγός από Προιστορικούς Χρόνους ως τους Σύγχρονους Καλλιτέχνες, Εκδόσεις Δεληνάσιος, Αθήνα 1995
8. Curtis, Penelope, Sculpture 1900-1945 after Rodin, Oxford University Press, Oxford and New York, 1999
9. Δασκαλοθανάσης Ν., Ο καλλιτέχνης ως ιστορικό υποκείμενο από τον 19ο στον 21ο αιώνα, ΑΓΡΑ, 2004
10. Ελληνική και Ρωμαική Γλυπτική, από τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη, Εκδόσεις Μέλισσα, Αθήνα 2004.
11. Foster Hall, Krauss Rosalind, Bois Yve Alain, Buchloh Benjamin H. P., Η τέχνη μετά το 1900, επιμέλεια • Gage John, Colour and Meaning, Thames & Hudson, 1999
12. Geoffroy-Schneinder, Berenice, Κυκλαδικά Ειδώλια, Αγρα, Αθήνα, 2004
13. Heslewood J., Ιστορία της Δυτικής Γλυπτικής, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 1995
14. Klee, Paul, Η Εικαστική Σκέψη, Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ, Μέλισσα, Αθήνα, 1989.
15. Καραΐσκου Βίκυ, Νεοελληνικη Γλυπτική, Γκούτεμπεργκ, 2011
16. Κονταράτος Σ., Η Εμπειρία του Αρχιτεκτονημένου Χώρου και το Σωματικό Σχήμα, Εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 1983
17. Μανωλεδάκη – Λαζαρίδη Ιωάννα, Το σχέδιο, ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005
18. Neumeyer, Alfred, Το αισθητικό νόημα της μοντέρνας γλυπτικής, Καθρέφτης, 2016
19. Πλάτη_Δημιλίτσα Μαρίνα (επιμέλεια), Alberto Giacometti, Γλυπτική- Ζωγραφική_Σχέδια, Ιδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, Αθήνα, 1992
20. Plowman J., Εγκυκλοπαίδεια της Γλυπτικής, Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα, 2000
21. Read, Herbert, Ιστορία της Μοντέρνας Γλυπτικής, Υποδομή, Αθήνα, 1979
22. Molesworth H., European Sculpture from Romanesque to Rodin, Thames & Hudson, London 1965Μιλτιάδης Παπανικολάου, ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, Αθήνα, 2007

Κατά τη διάρκεια του μαθήματος οι φοιτητές έρχονται σε επαφή με το σχεδιαστικό κώδικα και εξοικειώνονται με τους βασικούς κανόνες του τεχνικού σχεδίου και τις τεχνικές σχεδίασης ενός χώρου και ενός βιομηχανικού αντικειμένου.
Στο τέλος του μαθήματος οι φοιτητές θα έχουν αποκτήσει εξειδικευμένη γνώση, ώστε να απεικονίζουν με επιτυχία τον εσωτερικό και τον εξωτερικό χώρο, καθώς και διάφορα διακοσμητικά θέματα, με τη χρήση των παραδοσιακών – αναλογικών μεθόδων σχεδίασης

• Χρήση του σχεδιαστικού κώδικα με σχεδίαση στο χέρι
• Ο ρόλος της κλίμακας, όργανα και τρόποι σχεδίασης &
• Παρουσίαση χώρων & αντικειμένων με χρήση του σχεδιαστικού κώδικα
• Εξάσκηση σε παραδοσιακή σχεδίαση με το χέρι και με όργανα σχεδίου.
• Εισαγωγή στην τρισδιάστατη έννοια του κτιρίου και των αντικειμένων
• Σύνταξη φακέλου αρχιτεκτονικού έργου

Μεθοδολογία ορθής αρχιτεκτονικής σχεδίασης μέσω προβολών του χώρου (κάτοψη, άνοψη, όψη, τομή). Αρχιτεκτονική αποτύπωση χώρων & αντικειμένων μέσω μεθοδολογίας, σχεδίασή τους και χρήση κλίμακας, καννάβου, διαστασιολόγησης καθώς και αντίστοιχους συμβολισμούς των στοιχείων του χώρου. Αξονομετρικό σχέδιο.
Προοπτικό σχέδιο χώρων και στερεών αντικειμένων με ένα, δύο ή περισσότερα σημεία φυγής. Εφαρμογές αρχιτεκτονικού, αξονομετρικού και προοπτικού σχεδίου με σύνταξη φακέλου μελέτης επαγγελματικής πρακτικής. Υλικά και τεχνικές παρουσίασης των
σχεδίων. Προδιαγραφές για τη σχεδίαση και παρουσίαση μελετών χώρων (κλ. 1:20, 1:50) και ειδικών λεπτομερειών (κλ. 1:1, 1:2, 1:5, 1:10)

Συγγράμματα

1. Αγαλιώτου Χαρά, Σχεδιαστική Μεθοδολογία, Εκδόσεις Ιων 2010
2. Μαλικούτη Σ, Μεθοδολογία & Εφαρμογές Τεχνικού Σχεδίου, Σύγχρονη Εκδοτική, Αθήνα 2011
3. Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, Γραμμικό Σχέδιο Β΄ Ενιαίου Λυκείου, Αθήνα 1998
4. Αρφαράς Μ., Μελισσουργάκη Μ, Το γραμμικό Σχέδιο ΙΙ, Αθήνα 1993
5. Μαλικούτη Σ, Τεχνικό σχέδιο: στοιχεία θεωρίας και εφαρμογές, Σύγχρονη Εκδοτική, 2005
6. Παυλίδης Ι., Γραμμικό Σχέδιο, Εκδόσεις Ζήτη, Θεσ/νίκη 1997
7. Αρφαράς Μ., Μελισσουργάκη Μ, Το γραμμικό Σχέδιο, Αθήνα 1993

Γενικό πλαίσιο
Το μάθημα της Αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων Ι, αποτελεί μια εισαγωγή σε βασικά ζητήματα της αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων. Πραγματεύεται στοιχεία του χώρου, τη γεωμετρία του, το βασικό λεξιλόγιό του, καθώς και τη σωστή λειτουργικότητά του.

Σκοποί και στόχοι
Βασικοί στόχοι του μαθήματος είναι η κατανόηση θεμελιωδών αρχιτεκτονικών εννοιών και ζητημάτων ανάλυσης και σύνθεσης του χώρου, η ανάπτυξη της δημιουργικότητας, ο πειραματισμός, η διερεύνηση και διατύπωση πολλαπλών προσεγγίσεων και ιδεών μιας αρχιτεκτονικής σύνθεσης, αλλά και η εξοικείωση με διάφορα εκφραστικά μέσα και αναπαραστατικές τεχνικές.

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα οργανώνεται σε δύο άξονες, την θεωρία και την εφαρμογή. Στο θεωρητικό σκέλος πραγματοποιείται σειρά διαλέξεων από τους διδάσκοντες του μαθήματος με τη χρήση οπτικού υλικού, όπου τα θέματα που παρουσιάζονται αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών. Επιπλέον, οι φοιτητές/τριες εκπονούν θεωρητική ατομική εργασία..
Οι φοιτητές/τριες εκπονούν αρχικά εργαστηριακές ασκήσεις και στη συνέχεια μια ολοκληρωμένη μελέτη [project], ατομικά . Ολοκληρώνουν με παρουσιάσεις των εργασιών τους στην τάξη.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:
• έχει γνώση των βασικών συνθετικών αρχών του χώρου
• έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται, να αναλύει, να κατανοεί και να αποδίδει τα στοιχεία του χώρου (γεωμετρικά, συμβολικά, λειτουργικά, κατασκευαστικά, κλπ) και τη σχέση του ανθρώπου|χρήστη με αυτόν
• κατανοήσει τη δημιουργικότητα στη σχεδιαστική διαδικασία και το πώς θα την αναπτύξει
• έχει την ικανότητα να εκφράζει και να επικοινωνεί τις ιδέες του, λεκτικά και οπτικά [σκίτσα, προπλάσματα, σχέδια]
• έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει και να υποστηρίξει τις θεωρητικές και σχεδιαστικές προσεγγίσεις του στο σχεδιασμό

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
• Λήψη αποφάσεων
• Αυτόνομη εργασία
• Παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Το μάθημα της Αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων Ι, αποτελεί μια εισαγωγή σε βασικά ζητήματα της αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων. Πραγματεύεται στοιχεία του χώρου, τη γεωμετρία του, το βασικό λεξιλόγιό του, καθώς και τη σωστή λειτουργικότητά του.
Η θεωρία και εφαρμογή του μαθήματος έχουν σαν στόχο την πρώτη προσέγγιση της αρχιτεκτονικής σύνθεσης εσωτερικών χώρων. Βασικοί στόχοι του μαθήματος είναι η κατανόηση θεμελιωδών αρχιτεκτονικών εννοιών και ζητημάτων ανάλυσης και σύνθεσης του χώρου, η ανάπτυξη της δημιουργικότητας, ο πειραματισμός, η διερεύνηση και διατύπωση πολλαπλών προσεγγίσεων και ιδεών μιας αρχιτεκτονικής σύνθεσης, αλλά και η εξοικείωση με διάφορα εκφραστικά μέσα και αναπαραστατικές τεχνικές. Το μάθημα προσεγγίζει, μέσω πειραματισμού και έρευνας, τη σωστή θεώρηση του χώρου ξεκινώντας από τη μετρική αποτύπωση του και καταλήγει στην κατανόηση της
εύρυθμης λειτουργίας του

Συγγράμματα

1. Βακαλό Ε.Γ. 1988, Οπτική Σύνταξη: Λειτουργία και Παραγωγή Μορφών, Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα
2. Ε.Μ.Π. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών / Τομέας Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού 2002, Εισαγωγή στην Αρχιτεκτονική Σύνθεση Ι 2000-2001, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Ε.Μ.Π., Αθήνα
3. Καπόπουλος Α. 2006, Αρχιτεκτονική Σύνθεση, Εκδόσεις Πολύτροπον, Αθήνα
4. Μπίρης Τ. 1996, Αρχιτεκτονικής Σημάδια και Διδάγματα / στο Ίχνος της Συνθετικής Δομής, Εκδόσεις Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα
5. Παπαϊωάννου Τ. 2015, Σκέψεις για την Αρχιτεκτονική Σύνθεση, Εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα
6. Τζώνος Π. 1996, Αρχιτεκτονικός Σχεδιασμός / Τι είναι αυτό; ο πειρασμός μιάς θεωρίας, Εκδόσεις Παπασωτηρίου, Αθήνα
7. Φατούρος Δ. Α. 2007, Ένα Συντακτικό της Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης, Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη

Στο Μάθημα Εικαστικά Θέματα Ι, η διδασκαλία είναι διμερής και αφορά την εισαγωγή, τόσο στην σχεδιαστική αναπαράσταση του χώρου, όσο και στην τέχνη του Χρώματος.
Το Σχέδιο αποτελεί βασική γνώση απαραίτητη για την εξέλιξη των σπουδών και σε άλλα Μαθησιακά πεδία που αφορούν τον εφαρμοσμένο σχεδιασμό
Μέσα από διαλέξεις και σχεδιαστικές σπουδές, επιδιώκεται η κατανόηση και εφαρμογή τόσο των βασικών αρχών σχεδίασης όσο και των τεχνικών και εννοιών του χρώματος
Παράλληλα διαμορφώνεται η προσωπική ματιά και γραφή του απέναντι σε απλές και σύθετεςβ δομικά συνθέσεις

Με το πέρας της διδασκαλίας οι φοιτητές-τριες:

• κατανοούν τις βασικές αρχές σχεδίασης (σύνθεση, αναλογία τόνος)
• αποκτούν δεξιότητες που προάγουν την σχεδιαστική πλαστικότητα
• κατανοούν και εξελίσσουν την σχεδιαστική μεθοδολογία ανάλυσης, αποτύπωσης και σύνθεσης
• εξοικειώνονται με τη χρήση διαφορετικών υλικών Σχεδίου και Χρώματος
• μπορούν να ανταπεξέλθουν σχεδιαστικά και χρωματικά σε μία πρωτόλεια διακοσμητική σύνθεση
• μπορούν να αποδώσουν σχεδιαστικά και χρωματικά τις υφές των διαφορετικών υλικών
• κατανοούν την αμφίδρομη σχέση μια την αλληλοεπίδραση μεταξύ Σχεδίου και Χρώματος
• μπορούν να προβούν σε παράλληλη προβολική, αξονομετρική και προοπτική μελέτη αντικειμένων

• Η αντίληψη και καλλιέργεια της εικαστικής όρασης και η εφαρμογή της στην εσωτερική αρχιτεκτονική.
• Βασικές αρχές θεωρίας και πρακτικής των χρωμάτων. Υλικά και τεχνικές επεξεργασίας των χρωμάτων. Αισθητική των χρωματικών συνθέσεων. Εξάσκηση στην χρήση των υλικών των χρωμάτων και των μέσων επεξεργασίας τους
• Ανάλυση και σύνθεση δεδομένων με την χρήση απαραίτητων υλικών
• Προσαρμογή σε νέες καταστάσεις αναγνώρισης
• Αυτόνομη εργασία
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Δημιουργική Σκέψη
• Ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας
• Ανάπτυξη οπτικής αντίληψης
• Οργάνωση χρόνου/έργου

Το Μάθημα αποτελείται από δυο βασικούς άξονες, το Ελεύθερο Σχέδιο και το Χρώμα.

• ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΧΕΔΙΟ: Βασικές αρχές Ελεύθερου Σχεδίου (σύνθεση ,αναλογία, τόνος). Υλικά ελευθέρου σχεδίου. Το σημείο, η ευθεία, το σχήμα. Καμπύλες- ελλείψεις Αξονικές δομές-προοπτική. Αρμονική χάραξη –πλαστικότητα. Ασκήσεις εκ του φυσικού με συνθέσεις απλών και συνθετών στερεών σχημάτων- αντικειμένων. Σχεδίαση με διαφορετικές πήγες φωτός. Σχεδίαση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων. Εισαγωγή στις μορφοπλαστικές δομές(δομή προσώπου-σώματος). Σχεδιαστική αναπαράσταση με κάναβο.

• ΧΡΩΜΑ: Οι βασικές αρχές του χρώματος. Βασικές αρχές Χρωματικής σύνθεσης Κανόνες χρωματικών σχέσεων, σύνθεσης, αντιθέσεων, αρμονιών κλπ. Το Χρώμα στη Φύση. Χρωματική τονικότητα. Σχήμα και χρώμα. Σχηματικός πίνακας των συμπληρωματικών. Χρωματικός κύκλος. Επιδράσεις χρωμάτων. Βασικά χρώματα, θερμά – ψυχρά – συγγενικά – παράγωγα. . Ασκήσεις χρώματος εκ του φυσικού με διαφορετικά υλικά. Χρωματική απόδοση υφών διαφορετικών υλικών. Διακοσμητικές
εφαρμογές χρώματος σε αξονομετρικό και προοπτικό σχέδιο. Χρώμα σε μοντέλα αντικειμένων βιομηχανικού σχεδιασμού. Ασκήσεις χρωματικής αποκατάστασης.

Συγγράμματα

1. Προτεινόμενη βιβλιογραφία
2. Ίττεν Γιοχάννες, Τέχνη του Χρώματος, Ένωση καθηγητών καλλιτεχνικών Μαθημάτων, Αθήνα 2011
3. Itten J. (1975). Σύνθεση και Μορφή. Εκδόσεις Αντιύλη 2011
4. Παπασταμούλης Κ. Το Σχέδιο και το χρώμα στη ζωγραφική , Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2005
5. Όλγα Κοζάκου- Τσιάρα, Εισαγωγή στην εικαστική γλώσσα, ΕΚΔ:GUTENBER
6. Παπασταμούλης Κ. Χρώμα – σκίτσο και αρχές ελευθέρου σχεδίου. Εκδόσεις ΙΩΝ
7. Μανωλεδάκη-Λαζαρίδη Ι., Το Σχέδιο: θεωρία & πρακτικές, εκδ Επίκεντρο, Αθήνα 2005
8. Τσιούρης Γ. ,Το Σχέδιο και το χρώμα στη ζωγραφική , Εκδόσεις ΙΩΝ
9. Paul Kle. Η εικαστική σκέψη, τα μαθήματα στη σχολή Μπαουχαουζ, Εκδ. ΜΕΛΙΣΣΑ.
10. Γεωργίου Βάσω (μετάφραση) Κλέλια Καταιβάτη (επιμέλεια), Πως σχεδιάζω και ζωγραφίζω, Εκδόσεις Κισσος-Παν, Αθήνα 1984.
11. Ρήντ, Χέρμπερτ, Λεξικό Εικαστικών Τεχνών, Υποδομή
12. Reed H. (1959). Η Ιστορία της Μοντέρνας Ζωγραφικής. Εκδόσεις Υποδομή1978
13. Edgar Degas : Drawings and Pastels, Hudson&Thames, London, 2014
14. Selinman, Isabel, Lines of thought: Drawing from michelangelo to now (British Museum), Thames and Hudson Lmt, London 2016
15. Zakia D. Richard, Perception & Imaging, 2nd ed., Butterworth-Heinemann, Woburn 2002
16. Elderfield J., The modern drawing : 100 works on paper from the Museum of Modern Art : [exhibited, Oct. 29, 1983-Jan. 3, 1984], The Museum of Modern Art: Distributed by New York Graphic Society Books, New York, 1983
17. Finlay V., The Brilliant History of Color in Art, Getty Trust Publications , Santa Monica, 2015
18. Klee Paul, Notebooks-The thinking eye, Lund Humphries Publishers Limited, London, 1961
19. Klee P. (1956). Η Εικαστική Σκέψη (Πρώτος Τόμος,)Τα Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ. Εκδόσεις Μέλισσα 1989
20. McCully M., Raphael Bouvier, et al., Picasso: Blue and Rose Periods, Hatje Cantz, Berlin, 2019
21. Gage John, Colour and Meaning, Thames & Hudson, 1999
22. Albers J.(1963)The Interaction of Colour. Pupl. Yale University Press
23. Arnheim R. (1954). Τέχνη και οπτική αντίληψη, Η ψυχολογία της δημιουργικής όρασης. Εκδόσεις Θεμέλιο 1999, Αθήνα
24. Kandinsky W. (1914). Για το πνευματικό στην τέχνη. Εκδόσεις Νεφέλη, 1981
25. Parramon J. M.(1992). Προοπτική για Καλλιτέχνες . Εκδόσεις Ντουντούμης 2003
26. Κολοκοτρώνης Γ. (2000). Η Τέχνη σε Μετάβαση, Εκδόσεις Νηρέας, 2000

Γνωριμία με τις βασικές εικαστικές τάσεις και με τα έργα επώνυμων δημιουργών από την Αναγέννηση έως και τις αρχές του 20ού αιώνα. Κατανόηση των κύριων γνωρισμάτων της κάθε εποχής, καθώς και των ατομικών ιδιαιτεροτήτων των ζωγράφων, γλυπτών, αρχιτεκτόνων, σχεδιαστών. Ανάλυση των παραγόντων που επηρεάζουν τη θέση των καλλιτεχνών και την παραγωγή του έργου τους.

Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές θα μπορούν να:

• περιγράφουν έργα ζωγραφικής και γλυπτικής με βάση την εικονογραφία τους
• συζητούν προϊόντα και τεχνοτροπίες των διακοσμητικών τεχνών
• παρατηρούν κτήρια διαφορετικών εποχών ή τάσεων και διαπιστώνουν ομοιότητες και διαφορές
• συγκρίνουν έργα δημιουργών και κατανοούν τις μεταξύ τους αποκλίσεις
• παρουσιάζουν τα γενικά γνωρίσματα της τέχνης και της αρχιτεκτονικής κάθε καλλιτεχνικής περιόδου
• κατανοούν ιστορικά φαινόμενα όπως η οργάνωση σε συντεχνίες, η πατρωνία της τέχνης, η αγορά έργων τέχνης, οι ακαδημίες, η ρήξη με την παράδοση

Συμβολή των εικαστικών ρευμάτων του 19ου αιώνα στη σύγχρονη τέχνη του 20ου αιώνα
• Αισθητική καλλιέργεια από την επαφή με έργα μεγάλων δημιουργών.
• Παρουσίαση και ανάλυση των στοιχείων ενός εικαστικού έργου ή ενός διακοσμητικού μοτίβου.
• Προαγωγή ελεύθερης και δημιουργικής σκέψης
• Αυτόνομη εργασία σε διεπιστημονικό περιβάλλον
• Αναζήτηση, ανάλυση και ταξινόμηση βιβλιογραφικών ιστορικών πηγών

Η ιστορία της αρχιτεκτονικής και της διακόσμησης των εσωτερικών χώρων από την Η εικαστική δημιουργία από την Αναγέννηση μέχρι τα εικαστικά κινήματα του 19ου αιώνα. Η τέχνη στην Αναγέννηση. Μπαρόκ, Ροκοκό και Κλασικισμός. Τα εικαστικά κινήματα του
19 αναγέννηση έως τις αρχές του 20ου αιώνα. Κτιριακές εφαρμογές της Αναγέννησης, Μπαρόκ, Ροκοκό, και του Κλασικισμού. Συσχέτιση κτιριακής ρυθμολογίας και της ρυθμολογίας των επίπλων. Κλασικισμός στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος και νεοκλασικισμός στην Ελλάδα.

Συγγράμματα

1. Η. & A. Jamson, Ιστορία της Τέχνης – Η δυτική Παράδοση, Εκδόσεις Ίων, Αθήνα, 2011
2. Jordan F. Western Architecture, Thames & Hudson, London 1969
3. Bazin G., Baroque and Rococo, Thames & Hudson, London 1964
4. Γ. Κοκκόρου. Η Τέχνη της Αρχαίας Ελλάδας. Εκδ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 1990.
5. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδ. Αθηνών, τομ. Α΄, Β΄ και Γ΄..
6. Ορλάνδος Αν. Τα υλικά δομής των Αρχαίων Ελλήνων. Αθήνα 1958, τομ. Α΄.
7. Ορλάνδος Α. – Τ. Τραυλός. Λεξικό Αρχαίων Αρχιτεκτονικών όρων. Αθήνα 1986.
8. Robertson M. A History of Greek Art. Cambridge 1975.
9. Ιστορία της Τέχνης. (Larousse) Μεταφρ. στα Ελληνικά. Εκδ. Βιβλιόραμα. Αθήνα 2001. τ. 1.
10. X. Μπούρας, Ιστορία Αρχιτεκτονικής, Αθήνα
11. D. Piper, Dictionary of arts & artists, Collins, London 1998
12. j. Fleming, H. Honour, N Pevsner, Dictionary of Architecture, Penguin, London 2004
13. Boardman J., Η Ελλάδα και ο Ελληνικός Κόσμος, Εκδ. Νεφέλη Αθήαν1996
14. Gombrich E. H., Το Χρονικό της Τέχνης, Εκδοση Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα 1998
15. Preble Duane+Sarah, Ιστορία & Μορφές Τέχνης Ι, Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2003
16. Preble Duane+Sarah, Ιστορία & Μορφές Τέχνης ΙΙ, Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2003
17. Η Ιστορία των Διακοσμητικών Τεχνών & της Αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη και την Αμερική 1760-1914, Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2005
18. Heslewood J., Ιστορία της Δυτικής Γλυπτικής, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 1995
19. Ανταλ Φ., Μελέτες Ιστορίας της Τέχνης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1999
20. Φέσσα – Εμμανουήλ Ε., Κτίρια για Δημόσια Χρήση στην Νεότερη Ελλάδα, Εκδ Παπασωτηρίου, Αθήνα 1993
21. Νεοκλασσική Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα, Εκδόσεις Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήναι 1967
22. Τραυλός Ι, Κόκκος Α, Ερμούπολη, Έκδοση Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήνα 1980

Γενικό πλαίσιο
Το design, όπως κάθε έκφραση ανθρώπινης δημιουργικότητας, είναι συνυφασμένο με την κοινωνία, με την ιστορία της και τις διαμάχες της. Είναι άμεσα συνδεδεμένο με την οικονομία και την αγορά, και αναδεικνύει τα χαρακτηριστικά κάθε εποχής.

Σκοποί και στόχοι
Σκοπός του μαθήματος είναι η απόκτηση γνώσεων της εξελικτικής πορείας του σχεδιασμού, αλλά και της διακόσμησης χώρου
Επιδιώκονται οι παρακάτω στόχοι: η εμβάθυνση σε ζητήματα της ιστορίας και της θεωρίας του design από την Αναγέννηση ως τις αρχές του 20ου αι.

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα είναι θεωρητικό. Πραγματοποιείται σειρά διαλέξεων από τον διδάσκοντα του μαθήματος με τη χρήση οπτικού υλικού, όπου τα θέματα που παρουσιάζονται αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών. Επιπλέον, οι φοιτητές/τριες εκπονούν θεωρητική ατομική εργασία..

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:
• Την εξελικτική πορεία του χρηστικού και διακοσμητικού αντικειμένου από την αναγέννηση ως τις αρχές της Βιομηχανικής Επανάστασης από ιστορική όσο και από θεωρητική πλευρά.
• Τη συμβολή της βιομηχανικής επανάστασης, αλλά και άλλων μορφών παραγωγής αντικειμένων, στη διαμόρφωση των αξιών και των τάσεων στον σχεδιασμό χώρου και αντικειμένου του 19ου, αλλά και του 20ου αιώνα.

• Αυτόνομη εργασία
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης

Το συγκεκριμένο μάθημα είναι εξέχουσας σημασίας και θεωρείται απαραίτητο – βασικό γνωστικό αντικείμενο κάθε μελετητή χώρου, χρηστικού αλλά και διακοσμητικού αντικειμένου.
Σκοπός του είναι η απόκτηση του γνωστικού υπόβαθρου της εξελικτικής πορείας του σχεδιασμού, αλλά και της διακόσμησης χώρου από την αναγέννηση ως τις αρχές της Βιομηχανικής Επανάστασης στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία.
Πιο συγκεκριμένα, το μάθημα βασίζεται σε εκτενείς αναφορές και αναλύσεις σταθμών της ιστορίας και της θεωρίας του σχεδιασμού του χρηστικού αντικειμένου που παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά. Παράλληλα θα εξεταστει το λαϊκό έπιπλο στον
ελλαδικό χώρο στη προβιομηχανική εποχή.

Συγγράμματα

1. Auerbach, J. (1999) The Great Exhibition of 1851: A Nation on Display, London: Yale.
2. Cambell, J. (1989) The German Werkbund. N. Jersey: Princeton University Press.
3. Campbell, G. (2006), The Grove Encyclopedia of Decorative Arts (Vol. 1), Oxford, Oxford University Press.
4. Forty, A. (1987). Objects of Desire, Design and Society (1750-1980), London: Thames & Hudson Ltd. E.
5. Greenhalgh, P. (ed.) (2000) Art Nouveau, 1890-1914. London: V & A publications.
6. Greenhalgh, P. (2005) The Modern Ideal: The Rise and Collapse of Idealism in the Visual Arts from Enlightment to Postmodernism. London: V&A Publications.
7. Μ Περιβολιώτου, Ρυθμολογία Επίπλου, Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2004
8. Γ. Παρμενίδης, Ε, Ρούπα, Το Αστικό Έπιπλο στην Ελλάδα 1830-1940, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ, Αθήνα 2003
9. Tσούμας, Ι. (2005), Η Ιστορία των Διακοσμητικών Τεχνών και της Αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη και την Αμερική (1760-1914). Αθήνα: Εκδόσεις Ίων.

Γενικό πλαίσιο
Το μάθημα της Σχεδιαστικής μεθοδολογίας με ψηφιακά μέσα αποτελεί μια εισαγωγή σε βασικές τεχνικές, διαδικασίες και μεθόδους της ψηφιακής σχεδίασης που υποστηρίζουν ψηφιακά την αρχιτεκτονική σχεδιαστική μεθοδολογία και τις αντίστοιχες χωρικές προβολές. Σκοποί και στόχοι
Βασικοί στόχοι του μαθήματος είναι η εξοικείωση των φοιτητών σε θέματα ψηφιακής σχεδίασης αρχιτεκτονικών χώρων, η ενσωμάτωση εφαρμογής των ψηφιακών τεχνικών στην αρχιτεκτονική σχεδιαστική μεθοδολογία, η κριτική σκέψη και προσέγγιση χρήσης των ψηφιακών εργαλείων στη διαδικασία αρχιτεκτονικού σχεδιασμού.

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα αποτελείται παράλληλα από θεωρητικό και εργαστηριακό περιεχόμενο. Στο θεωρητικό σκέλος πραγματοποιείται σειρά εμβόλιμων θεωρητικών παρουσιάσεων που αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών είτε στην σχεδιαστική εφαρμογή του Η/Υ, είτε στον πίνακα είτε με τη χρήση πολυμεσικού ή οπτικού υλικού. Στο εργαστηριακό σκέλος πραγματοποιούνται σειρά από εργαστηριακές ασκήσεις εφαρμογής των θεωρητικών παρουσιάσεων. Οι φοιτητές/τριες εκπονούν αρχικά ατομικά εργαστηριακές ασκήσεις και στη συνέχεια μια ατομική ολοκληρωμένη ψηφιακή σχεδιαστική μελέτη.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:

• έχει γνώση των βασικών θεωρητικών εννοιών και εργαλείων ψηφιακής σχεδίασης,
• έχει γνώση των βασικών πρακτικών ψηφιακών εργαλείων χωρικού σχεδιασμού,
• μπορεί να γνωρίζει και να εφαρμόζει τους κανόνες, τους γεωμετρικούς συσχετισμούς, τους περιορισμούς και τις αλληλοεξαρτήσεις μοντελοποίησης,
• κατανοεί τη ψηφιακή σχεδιαστική διαδικασία σε σχέση με τις ανάγκες της αρχιτεκτονικής σχεδιαστικής μεθοδολογίας,
• συσχετίζει, συνδέει διάφορα συστήματα σχεδίασης,
• έχει την ικανότητα να εκφράζει και να επικοινωνεί τις σχεδιαστικές-συνθετικές του ιδέες με τρόπο ψηφιακό,
• μπορεί να έχει μια αυτοδύναμη ψηφιακή σχεδιαστική δράση καλύπτοντας όλες τις ανάγκες σχεδίασης και παρουσίασης των συνθετικών και άλλων συναφών εργαστηρίων

• Γνώσεις αναλογικής σχεδιαστικής μεθοδολογίας
• Σύνθεση σχεδιαστικών δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση ψηφιακών εφαρμογών
• Αυτόνομη εργασία
• Εφαρμογή της θεωρητικής γνώσης στην πράξη
• Άσκηση κριτικής τόσο στη χρήση όσο και στην ενσωμάτωση των ψηφιακών εργαλείων στην αρχιτεκτονική σχεδιαστική μεθοδολογία
• Χωρική αντίληψη

Μάθημα που αναπτύσσεται παράλληλα σε θεωρητικό και εργαστηριακό επίπεδο και αφορά σε όρους, αρχές, τεχνικές, διαδικασίες και μεθόδους της ψηφιακής σχεδίασης που υποστηρίζουν ψηφιακά την αρχιτεκτονική σχεδιαστική μεθοδολογία και τις αντίστοιχες χωρικές προβολές. Το μάθημα αφορά συμπληρωματικά σε: ψηφιακή μοντελοποίηση και τεχνικών προσομοίωσης δισδιάστατων  αρχιτεκτονικών μοντέλων, βασικούς ψηφιακούς μετασχηματισμούς, κανόνες ψηφιακής σχεδίασης, γεωμετρικούς συσχετισμούς,
καθορισμό περιορισμών και αλληλοεξαρτήσεων μοντελοποίησης, σχέση, σύνδεση και συνεργασία συστημάτων σχεδίασης, συνέργεια με ψηφιακά πολυμεσικά συστήματα προσομοίωσης με χρήση και ενσωμάτωση πολυμεσικών αντικειμένων και τέλος προετοιμασία προγραμματιστικής, αυτοματοποιημένης και παραμετρικής σχεδίασης.
Πέραν της εμπέδωσης των τεχνικών γνώσεων που προφανώς απαιτούνται για τη δημιουργία σχεδίων και μοντέλων σε 2 διαστάσεις, δίδεται ιδιαίτερη προσοχή ώστε οι φοιτητές να ελέγχουν τη σχέση του σχεδιαστικού εργαλείου με τον σχεδιαζόμενο χώρο, ιδιαίτερα το ζήτημα της κλίμακας, ήτοι των απόλυτων και συγκριτικών μεγεθών του χώρου, αλλά και του κινδύνου υπερβολικής εξάρτησης του σχεδιαζόμενου χώρου από τις ευκολίες του σχεδιαστικού εργαλείου μέσω κριτικής προσέγγισης και ενσωματωμένης εφαρμογής των ψηφιακών τεχνικών στην αρχιτεκτονική σχεδιαστική μεθοδολογία

Συγγράμματα

1. Dally W., & Harging, C., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση, από τη πλευρά των συστημάτων. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, ISBN 978-960-524-445-3, Αγγλία, μεταφρασμένη έκδοση Κρήτη 2017
2. Mano, M., Cilleti, M., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση. Εκδόσεις Παπασωτηρίου, ISBN 978-960-491-084-7, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
3. Wakerly, J., (2004), Ψηφιακή σχεδίαση, Αρχές και πρακτικές. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 960-209- 728-0, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
4. Κάππος, Ι., (2017), Δουλέψτε με Autocad 2017. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 978-960-461-730-2, Αθήνα 2017
5. Omura .G., Benton B., (2016), Mastering AutoCAD 2017 and AutoCAD LT 2017. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781119240051, ΗΠΑ 2016
6. Παρασχάκης, Ι., Παπαδοπούλου, Μ., Πατιάς, Π., (1990), «Σχεδίαση με Η/Υ», Εκδόσεις Ζήτη, ISBN 960-431-002-X, Θεσσαλονίκη 1990,
7. Δεδούσης, Β., Γιαννατσής, Ι., Κανελλίδης, Β., (2015), Συστήματα CAD. Εκδόσεις ΣΕΑΒ, ΚΑΛΛΙΠΟΣ, ISBN: 978-960-603-460-2 , Αθήνα 2015
8. Ανθυμίδης, Κ., Δαυίδ, Κ., (2015), Σχεδίαση με Η/Υ, Το Autocad στην πράξη. Εκδόσεις Δίσιγμα Β’ έκδοση, ISBN 978-960-9495-54-7, Αθήνα 2015
9. Κουζελέας, Στ. (2006), Ηλεκτρονικές σημειώσεις, «Συστήματα συντεταγμένων και χρήση αυτών στη πλατφόρμα AutoCAD, Αλγόριθμοι σχεδίασης».
10. Κουζελέας, Στ. (2006), Ηλεκτρονικές σημειώσεις «Βασικές λειτουργίες πλατφόρμας AutoCAD».

Στο Μάθημα Εικαστικά Θέματα ΙΙ επεκτείνεται η σχεδιαστική και χρωματική Σπουδή σε σύνθετες δομές, ξεκινώντας από την μορφοπλασία, προχωρώντας στη μελέτη σύνθετων εσωτερικών και εξωτερικών χώρων και καταλήγοντας σε πρότζεκτ σχεδίασης ενός πρωτότυπου αντικειμένου .
Διευρύνονται οι σχεδιαστικές δεξιότητες και γίνεται κατανοητή η διασύνδεση των σχεδιαστικών και χρωματικών αξιών και εννοιών με τον εφαρμοσμένο σχεδιασμό.

Γίνεται κατανοητή η θεμελιώδης σχέση μεταξύ ιδέας και έργου για τις εικαστικές και τις εφαρμοσμένες Τέχνες. Μετά το πέρας της διδασκαλίας οι φοιτητές-τριες :
• κατανοούν τη σχέση των μορφοπλαστικών δομών με την εργονομία
• μπορούν να σχεδιάσουν σύνθετους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους
• μπορούν να αποδώσουν την κίνηση μιας μορφής μέσα στο χώρο
• διευρύνουν την ικανότητά τους στη χρήση υλικών και τεχνικών
• καλλιεργούν την οπτική τους αντίληψη και διευρύνεται στην πράξη το περιεχόμενο και το αντικείμενο του σχεδιασμού σαν αυτόνομη νοητική δραστηριότητα
• αναπτύσσουν την ικανότητα να συνδέουν την ιδέα με το οπτικό σύστημα που θα την υποστηρίξει
• μπορούν να προβούν σε παράλληλη προβολική, αξονομετρική και προοπτική μελέτη εσωτερικών χώρων
• Αναγνωρίζουν διαφορετικά εκφραστικά μέσα σαν τρόπους για να επιτευχθούν διαφορετικά οπτικά αποτελέσματα με αντίστοιχα εννοιακά περιεχόμενα
μπορούν να υποστηρίξουν μια σχεδιαστική πρόταση πρωτότυπου διακοσμητικού αντικειμένου (ιδέα, σκίτσα-προσχέδια, τελικά σχέδια, χρωματικές επιλογές, εφαρμογές, παρουσίαση)

• Δημιουργικό Σχέδιο
• Επίλυση προβλημάτων με εφαρμογή γνωστών δεδομένων σε νέες συνθήκες
• Συνθετική ικανότητα
• Κριτική ικανότητα
• Ανάλυση και εκ νέου σύνθεση των δεδομένων σε νέο περιεχόμενο.
• Αναγνώριση και αξιοποίηση δυνατοτήτων σε γνωστές και νέες δεξιότητες.
• Ατομική εργασία και άσκηση αυτοκριτικής

Το μάθημα διευρύνει το πεδίο των γνώσεων για το σχέδιο και το εικαστικό χρώμα, καθώς οι γνώσεις που έχουν τοποθετούνται σε ένα δημιουργικό πεδίο πράξης.
Σε θεωρητικό επίπεδο, παρουσιάζονται και αναλύονται για τις σχεδιαστικές λύσεις τους έργα τέχνης από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τα τελευταία χρόνια, σαν ευρετήριο κατευθύνσεων και χρήσεων του σχεδίου ως εργαλείου σκέψης.
Η σχεδιαστική δεξιότητα γίνεται το μέσο για να οργανωθεί ένα οπτικό σύνολο που επικοινωνεί/υποστηρίζει μία ιδέα.
Το σχέδιο/χρώμα αποκτά το ρόλο του εργαλείου και γίνεται αντιληπτό πια σε σχέση με εννοιολογικές/πολιτισμικές προεκτάσεις. Η εικόνα αναλύεται ως προς τις σχεδιαστικές της αξίες και τις πολιτισμικές έννοιες που μεταφέρει. Γίνεται αντιπαράθεση μέσων και σκοπών.
Οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν οι ίδιοι τα μέσα αλλά και την θεματική των ασκήσεών τους, ώστε να βρεθούν αντιμέτωποι με τις αποφάσεις και τα διλλήματα
ενός προσωπικού πρότζεκτ. Χρήση φωτογραφιών, κολάζ, μικτές τεχνικές.

Συγγράμματα

1. Δασκαλοθανάσης, Ν. Από την μινιμαλιστική στην εννοιολογική τέχνη, Μια κριτική ανθολογία, Α.Σ.Κ.Τ, Αθήνα, 2006
2. Foster Hall, Krauss Rosalind, Bois Yves Alain, Buchloh Benjamin H. P., Η τέχνη μετά το 1900, επιμέλεια Μιλτιάδης Παπανικολάου, ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, Αθήνα, 200
3. Μουζακίτου, Φρύνη, Η Οπτική Γλώσσα στον Σύγχρονο Σχεδιασμό , Οδυσσέας 2004
4. Πούλος, Παν., Έννοιες της τέχνης τον 20ό αιώνα, Α.Σ. Κ. Τ., Αθήνα, 2006
5. Klee, Paul 1989. Η Εικαστική Σκέψη. Τα Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ. Μέλισσα, Αθήνα
6. Παπασταμούλης Κ. Το Σχέδιο και το χρώμα στη ζωγραφική , Εκδόσεις ΙΩΝ. Τσιούρης Γ.
7. Καντίνσκι Βασίλι, Σημείο Γραμμή Επίπεδο, Δωδώνη, Αθήνα, 1980.
8. Archer, Michael, Art Since 1960, Thames & Hudson Ltd, London, 2014
9. Klee, Paul 1989. Η Εικαστική Σκέψη. Τα Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ. Μέλισσα, Αθήνα
10. Michael Craig-Martin, Drawing the line, exhibition and catalogue, South Bank Centre, London, 1995
11. Davidson Margaret, Contemporary Drawing, Watson-Guptill Publications Inc., New York, 2011
12. Dexter, Emma, Vitamin D: New perspectives in Drawing, London and New York, Phaidon Press, 2005
13. Donis A. Donis, A primer of visual literacy, The MIT Prees, Massachusetts, 1974.
14. Edwards, Betty, The new drawing on the right side of the brain, Tarcher/Putnam, New York, 1999
15. Fargas-Monar, The Theater of the Bauhaus, Walter Gropious, Arthur S. Wensinger (Eds), Wesleyan University, 1961, Connecticut
16. Kaupelis, Robert, Experimental Drawing Techniques, 30th Anniversary Edition, Watson-Guptill Publications, New York, 1992
17. Klee Paul, Pedagogical Sketchbook, Frederic Praeger inc., New York, 1960
18. Klee Paul, The thinking Eye, Lund Humphries Publishers Ltd, London, 1973
19. Ingold, Tim, Lines, Taylor & Francis Ltd, 2016
20. Petherbridge, Deanna,The Primacy of Drawing: Histories and Theories of Practice, Yale University Press, New Haven and London, 2002
21. Pipes, Alan, Foundations of Art and Design, Laurence King Publishing Ltd, London, 2008
22. Rose, Bernice, Drawing Now, The Museum of Modern Art, New York, 1976
23. Stout Katherine, Contemporary Drawings: From the 1960s to Now, Tate Publishing, London, 2015
24. Tormey Jane, Andrew Selby, Phil Sawdon, Russell Marshall, Simon Downs, (eds), Drawing Now : Between the Lines of Contemporary Art, I.B. TAURIS & Co Ltd, London, 2007
25. Sawdon Phil, Marshall Russel (eds), Drawing Ambiguity : Beside the Lines of Contemporary Art, I.B. TAURIS &Co Ltd, London, 2015

Γενικό πλαίσιο
Το μάθημα της Αρχιτεκτονικής Εσωτερικών Χώρων ΙΙ του Β’ εξαμήνου, πραγματεύεται τον δημιουργικό σχεδιασμό των εσωτερικών χώρων της Κατοικίας. Η προσέγγιση του σχεδιασμού της κατοικίας γίνεται μέσω του προβληματισμού, της διερεύνησης και της εξοικείωσης των φοιτητών με έννοιες που αφορούν την Κατοίκηση, το Πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον, τα ανθρωπομετρικά δεδομένα, τη μορφή, τη λειτουργία, τη δομή και την κατασκευή.

Σκοποί και στόχοι
Σκοπός του μαθήματος είναι η απόκτηση γνώσεων και ικανοτήτων ώστε οι φοιτητές να μπορούν να προσεγγίζουν συστηματικά και να επιλύουν μεθοδικά και δημιουργικά συνθετικά προβλήματα οποιουδήποτε χώρου κατοικίας.
Επιδιώκονται οι παρακάτω στόχοι: η εξοικείωση των φοιτητών με την συστηματική προσέγγιση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού εσωτερικών χώρων κατοικίας, η γνωριμία με τις βασικές έννοιες, τα λειτουργικά και δομικά στοιχεία που συνθέτουν το χώρο, η βαθύτερη γνώση και κατανόηση των ανθρωπίνων αναγκών και η σχέση τους με το χώρο της κατοικίας.

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα οργανώνεται σε δύο άξονες, την θεωρία και την εφαρμογή. Στο θεωρητικό σκέλος πραγματοποιείται σειρά διαλέξεων από τους διδάσκοντες του μαθήματος με τη χρήση οπτικού υλικού, όπου τα θέματα που παρουσιάζονται αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών. Επιπλέον, οι φοιτητές/τριες εκπονούν θεωρητική ατομική εργασία..
Οι φοιτητές/τριες εκπονούν μια ολοκληρωμένη μελέτη [project], Ολοκληρώνουν με παρουσιάσεις των εργασιών τους στην τάξη.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:
• έχει γνώση γνώσεις σχεδιασμού εσωτερικών χώρων κατοικίας.
• έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται, να αναλύει, να κατανοεί και να αποδίδει τα στοιχεία του χώρου κατοπικίας και τη σχέση του ανθρώπου χρήστη με αυτόν
• κατανοήσει τη δημιουργικότητα στη σχεδιαστική διαδικασία και το πώς θα την αναπτύξει
• έχει την ικανότητα να εκφράζει και να επικοινωνεί τις ιδέες του, λεκτικά και οπτικά [σκίτσα, προπλάσματα, σχέδια]

Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
• Λήψη αποφάσεων
• Αυτόνομη εργασία
• Παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Το μάθημα της Αρχιτεκτονικής Εσωτερικών Χώρων ΙΙ του Β’ εξαμήνου, πραγματεύεται τον δημιουργικό σχεδιασμό των εσωτερικών χώρων της Κατοικίας. Η προσέγγιση του σχεδιασμού της κατοικίας γίνεται μέσω του προβληματισμού, της διερεύνησης και της εξοικείωσης των φοιτητών με έννοιες που αφορούν την Κατοίκηση, το Πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον, τα ανθρωπομετρικά δεδομένα, τη μορφή, τη λειτουργία, τη δομή και την κατασκευή. Σκοπός του μαθήματος είναι η απόκτηση γνώσεων και ικανοτήτων ώστε οι φοιτητές να μπορούν να προσεγγίζουν συστηματικά και να επιλύουν μεθοδικά και δημιουργικά συνθετικά προβλήματα οποιουδήποτε χώρου κατοικίας. Το εφαρμοσμένο /εργαστηριακό σκέλος περιλαμβάνει το σχεδιασμό εσωτερικών χώρων κατοικίας. Γίνεται συστηματική προσέγγιση της αρχιτεκτονικής σύνθεσης εσωτερικών χώρων σαν βασικό στάδιο του σχεδιασμού χώρων. Δίνεται έμφαση στη διαμόρφωση κεντρικής συνθετικής ιδέας, η οποία θα νοηματοδοτήσει το σχεδιασμό του χώρου της Κατοικίας. Επιδιώκονται οι παρακάτω στόχοι: η εξοικείωση των φοιτητών με την συστηματική προσέγγιση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού εσωτερικών χώρων κατοικίας, η γνωριμία με τις βασικές έννοιες, τα λειτουργικά και δομικά στοιχεία που συνθέτουν το χώρο, η βαθύτερη γνώση και κατανόηση των ανθρωπίνων αναγκών και η σχέση τους με το χώρο της κατοικίας.
Ενθαρρύνεται η εξοικείωση με τη χρήση εκφραστικών μέσων, για την αναπαράσταση και περιγραφή του χώρου, σε κάθε στάδιο της συνθετικής διαδικασίας: σκίτσα, σχέδια δύο- τριών διαστάσεων, προπλάσματα- τρισδιάστατη μακέτα εργασίας, όπως επίσης και η ανάπτυξη προσωπικής δημιουργικότητας και πρωτοτυπίας, η καλλιέργεια της ενεργούς συμμετοχής και της ομαδικής συνεργασίας και της δυνατότητας της δημόσιας παρουσίασης και υποστήριξης των μελετών τους.

Συγγράμματα

1. Αντονάς Α. 2004, Προφορικά κτίσματα, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα
2. Bachelard G. 1992, Η ποιητική του χώρου, Εκδόσεις Χατζηνικολή, Αθήνα
3. Βρυχέα Ά. 2003, Κατοίκιση και κατοικία / Διερευνώντας τα όρια της αρχιτεκτονικής, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα
4. De Botton A. 2007, Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα
5. ΕΜΠ, τμ. Αρχιτεκτόνων, τομέας συνθέσεων, τεχνολογικής αιχμής, οικοδομική, Καλογεράς Ν., Κιρπότιν Χ., Μακρής Γ., Παππαϊωάννου Ι., Ραυτόπουλος Σ., Τζίτζας Μ., Τουλιάτος Π.: Θέματα Οικοδομικής, εκδόσεις Συμμετρία, Αθήνα 1999
6. Λέφας Π. 2008, Αρχιτεκτονική και κατοίκηση / Από τον Heidegger στον Koolhaas, Εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα
7. ΜΑΡΜΑΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΝΟΜΙΑ 2016
8. Μιχελής Π.: Το Ελληνικό Λαϊκό σπίτι, εκδόσεις ΕΜΠ, Αθήνα 1981
9. Συλλογικό, Λαδά Αναστασία (Επιμ. ), 2015. Κατοικία: σχεδιάζω, κατασκευάζω, σκέπτομαι. Θεσσαλονίκη: University Studio Press Α.Ε.
10. ΥΠΕΧΩΔΕ περιβάλλον σχεδιαζοντας για Α.Μ.Ε.Α.
11. Φιλιππίδης Δ. 1984, Νεοελληνική Αρχιτεκτονική, Εκδόσεις Μέλισσα, Αθήνα
12. Φιλιππίδης Δ. 1994, Μεσογειακά Σπίτια Ελλάδα, Εκδόσεις Κλειδάριθμος, Αθήνα

Γενικό πλαίσιο
Πρόκειται για βασικό εισαγωγικό μάθημα που επιτρέπει στους φοιτητές να αντιμετωπίσουν την μελέτη εφαρμογής ενός κτιρίου, αρχικά σε επίπεδο συσχέτισης των κτιριακών όγκων και του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, τον ηλιασμό, προσανατολισμό, τις κλιματολογικές συνθήκες μέσα στις οποίες εντάσσονται, εν συνεχεία σε επίπεδο νομοθετικού πλαισίου- κανονισμών, όρων δόμησης, οργάνωσης των οικοδομικών εργασιών και πιο συγκεκριμένα σε επίπεδο ανάλυσης και μελέτης των θεμελιωδών κατασκευαστικών στοιχείων του κτισμένου χώρου. (θεμελιώσεις, δάπεδα, τοίχοι, ανοίγματα, κλιμακοστάσια, στέγες -οροφές, δώματα, ηλιασμός, προσανατολισμός κ.ο.κ)

Σκοποί και στόχοι
Σκοπός του μαθήματος είναι η απόκτηση γνώσεων και ικανοτήτων ώστε οι φοιτητές να μπορούν να προσεγγίζουν συστηματικά και να επιλύουν μεθοδικά λεπτομέρειες κατασκευαστικής εφαρμογής των κτιρίων, αντιλαμβανόμενοι την υλικότητα του χώρου ως μια ενιαία συνθήκη μέσα από την οποία ξεκινά η σύλληψη της κεντρικής ιδέας και υλοποιείται ο σχεδιασμός του κτισμένου χώρου. Αναλύονται έννοιες όπως η συμβολή του φυσικού φωτός στην διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής σύνθεσης, τα φυσικά ή τεχνητά υλικά και προδιαγραφές τους, η επιλογή εξοπλισμού και δομικών συστημάτων, οι παραδοσιακές μέθοδοι δόμησης ιστορικά, οι ισχύοντες κανονισμοί δόμησης, ο προγραμματισμός ενός έργου και οι ψηφιακές εφαρμογές μοντελοποίησης των κατασκευαστικών λεπτομερειών και της δόμησης του χώρου, ως ένα συνθετικό πρόβλημα με επίκεντρο τον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εντάσσεται.

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα οργανώνεται σε δύο άξονες, την θεωρία και την εφαρμογή. Στο θεωρητικό σκέλος πραγματοποιείται σειρά διαλέξεων από τους διδάσκοντες του μαθήματος με τη χρήση οπτικού υλικού, όπου τα θέματα που παρουσιάζονται αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών.

Εξετάζονται: ο προσανατολισμός των κτιρίων και η συμβολή του φυσικού φωτός στην σύνθεση του κελύφους, οι προδιαγραφές υλικών, επιφανειών και συστημάτων και οι επιθυμητές ιδιότητες τους σε σχέση με την ασφάλεια την λειτουργικότητα και την εργονομία, λεπτομέρειες κατασκευών, οι κανονισμοί, όροι δόμησης, και προδιαγραφές ασφάλειας και βιωσιμότητας των επιλογών (κόστος, χρόνος, κλίμα).

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:

• Έχει γνώση των βασικών υλικών, των τεχνικών της κατασκευής και του προγραμματισμού ενός έργου, μέσω της διερεύνησης της σχέσης μεταξύ μορφής, λειτουργίας. Κατασκευής και φυσικού περιβάλλοντος.
• έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται, να αναλύει, να κατανοεί και να αποδίδει τα θεμελιώδη κατασκευαστικά στοιχεία του χώρου και τη σχέση του ανθρώπου χρήστη με αυτά
• να έχει γνώση των βασικών σταδίων της κατασκευής των κτιρίων.
• έχει γνώση σχεδιασμού κατασκευαστικών λεπτομερειών εσωτερικών χώρων κατοικίας υπό κλίμακες 1:25, 1:10, 1:5
• Θα έχει γνώση της κτιριακής κατασκευαστικής υποδομής με τις οποίες θα υλοποιήσει τον οποιοδήποτε σχεδιασμό προσεγγίζοντας την έννοια της μελέτης εφαρμογής μέσα από την ανθρώπινη διάσταση, μια προσέγγιση που ξεπερνά την απλή τεχνική και αισθητική εφαρμογή.

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών
• Χρήση κτιριακών κατασκευαστικών τεχνικών
• Προσαρμογή σε νέες καταστάσεις.
• Λήψη αποφάσεων
• Συνδυαστικές επιλογές
• Σεβασμός στο φυσικό περιβάλλον

Στο θεωρητικό μέρος παρουσίαση θεμάτων οικοδομικής και κατασκευαστικών λεπτομερειών, δομικές προδιαγραφές, προγραμματισμός και διαδικασία της κατασκευής, τα θεμελιώδη στοιχεία της δόμησης κατασκευή και, οροφές, δάπεδα, κλίμακες και ράμπες, ανοίγματα, κουφώματα και υαλοστάσια, τοιχοποιίες, φέροντα στοιχεία, επιρροή του φυσικού φωτός στην σύνθεση.
Στο εργαστηριακό μέρος εκπονείται ατομική συνθετική άσκηση, μακέτα εργασίας, προσχέδια σε κλίμακα 1:50, σε σχέση με την επιρροή του φωτός στην αρχιτεκτονική σύνθεση της δομής και της φόρμας ενός κτιριακού όγκου. Ατομικές ασκήσεις κατασκευαστικών λεπτομερειών εσωτερικών & εξωτερικών τοίχων, σχεδίαση σκάλας με ευθύγραμμους κλάδους είτε κυκλική, σχεδίαση κατασκευαστικών λεπτομερειών επενδύσεων τοίχων προσόψεων, κουφωμάτων, ζευκτών & επικαλύψεων στεγών, πατωμάτων – δαπέδων, ψευδοροφών, φυτεμένων δωμάτων.
Oι σπουδαστές στο τέλος του εξαμήνου παραδίδουν σε μορφή portfolio, το σύνολο των συνθετικών και ασκήσεων λεπτομερειών εφαρμογής σε κλίμακες 1/25, 1/10, 1/5 και συμμετέχουν υποχρεωτικά σε γραπτές εξετάσεις θεωρίας.

Συγγράμματα

1. Neufert P., Οικοδομική και Αρχιτεκτονική Σύνθεση, εκδ. Γκιούρδας, Αθήνα 2003
2. Καλογεράς Ν,. Θέματα Οικοδομικής, Εκδόσεις Συμμετρία, Αθήνα 1993
3. Meyer-Bohe, W., Διαμόρφωση Εσωτερικών Χώρων. Αθήνα: Γκιούρδας Μ., 1983.
4. Meyer-Bohe, W., Οικοδομικές λεπτομέρειες, μετάφραση Δ. Μαλασπίνας. Αθήνα: Γκιούρδας Μ., 1987.
5. Meyer-Bohe, W., Σκάλες. Αθήνα: Γκιούρδας Μ., 2000.
6. Παπαϊωάννου, Κ., Η τεχνολογία της τοιχοποιίας. Θεσσαλονίκη : University Studio Press, 2005
7. Τσινίκας Ν., Αρχιτεκτονική Τεχνολογία, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2016
8. Αθανασόπουλος Χ., Κατασκευή Κτιρίων: σύνθεση και τεχνολογία, Αθήνα 2014

Τα προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα του μαθήματος της Πλαστικής ΙΙ είναι η εξέλιξη των δεξιοτήτων και ικανοτήτων που αποκτούν από το αντίστοιχο μάθημα του Α΄ εξαμήνου σπουδών.
Συγκεκριμένα, δίδεται έμφαση στην εξέλιξη του προσωπικού ιδιώματος και αυτοέκφρασης μέσα από ασκήσεις τρισδιάστατων συνθέσεων παράλληλα με τη θεωρητική ανάλυση μέσω διαλέξεων. Αποσκοπεί στην διαφορετική ερμηνεία ενός θέματος ξεχωριστά από τον κάθε φοιτητή και τη παραγωγή έργου.
Η καλλιτεχνική παραγωγή μορφών βασίζεται τόσο στην έρευνα όσο και στον σχεδιασμό τρισδιάστατων μορφών και η συσχέτιση τους με τον αρχιτεκτονικό και φυσικό χώρο.

Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές θα είναι σε θέση:
• Να αντιληφθούν την αντιστοιχία της κλίμακας μεταξύ δημόσιου, φυσικού χώρου και τρισδιάστατων μορφών.
• Να έχουν αποκτήσει τις απαραίτητες δεξιότητες και ικανότητες παραγωγής τρισδιάστατων μορφών διαφορετικών υλικών και μέσων μεγάλης κλίμακας.
• Να αποκτήσουν το θεωρητικό υπόβαθρο ανάλυσης και διασύνδεσης της πλαστικής γλώσσας με την αρχιτεκτονικό
• και φυσικό χώρο.

• Προσαρμογή σε νέες μορφές χωρικού σχεδιασμού και η συσχέτιση τους με την αρχιτεκτονική κλίμακα.
• Αυτόνομη εργασία, ομαδική εργασία.
• Παραγωγή καινοτόμων ιδεών και η αντιστοιχία τους με την σύγχρονη αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική παραγωγή.

Το μάθημα της Πλαστικής ΙΙ έχει ως αντικείμενο την δημιουργία νέων μορφών χωρικού σχεδιασμού και τη παραγωγή πλαστικών μοντέλων σε αντιστοιχία με τις ποικίλες φυσικές μορφές και τις κατασκευές του φυσικού και φαντασιακού κόσμου.
Βασικό ζητούμενο του μαθήματος είναι συσχέτιση τους με την αρχιτεκτονική κλίμακα και ο προσδιορισμός της ανθρώπινης μορφής στο χώρο.
Το μάθημα αναπτύσσεται μέσα από πρακτικές ασκήσεις με τη παράλληλη υποστήριξη θεωρητικής ανάλυσης μέσω διαλέξεων και παραδειγμάτων από θέματα σχετικά με το προς σχεδιασμό αντικείμενο της άσκησης.
Σκοπός είναι η παραγωγή καινοτόμων ιδεών και μορφών, μέσα από τον πειραματισμό και την καινοτομία.
Ζητούμενο είναι η χρήση διαφορετικών υλικών υφής και σύστασης και η αντιστοιχία τους με την σύγχρονη αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική παραγωγή.
Επιπλέον της δημιουργίας πλαστικών μορφών και μοντέλων είναι ο σχεδιασμός και η δημιουργία τρισδιάστατου αναπτύγματος, προοπτικού, αξονομετρικού και η εικονική τοποθέτηση και προσαρμογή των όγκων στο δημόσιο χώρο.

Συγγράμματα

1. Albers J.(1963)The Interaction of Colour. Pupl. Yale University Press
2. Argan G., Carlo B., Oliva A. (2002). Η μοντέρνα τέχνη (1770-1970) & Η τέχνη στην καμπή του 21ου αιώνα. Μετάφραση: Παπαδημήτρη Λίνα Σπυριδοπούλου Μαρία. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2014
3. Arnheim R. (1954). Τέχνη και οπτική αντίληψη, Η ψυχολογία της δημιουργικής όρασης. Εκδόσεις Θεμέλιο 1999, Αθήνα.
4. Frampton K. (2007). Μοντέρνα αρχιτεκτονική, Ιστορία και κριτική. Εκδόσεις Θεμέλιο 2010, Αθήνα
5. Gombrich E. H. (1950). Το Χρονικό της Τέχνης. Εκδόσεις ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης)
6. Gombrich E. H. (1960). Τέχνη και ψευδαίσθηση. Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, Αθήνα.
7. Itten J. (1973).Τέχνη του Χρώματος. Εκδόσεις Κείμενα Εικαστικών Καλλιτεχνών 1998
8. Itten J. (1975). Σύνθεση και Μορφή. Εκδόσεις Αντιύλη 2011
9. Kandinsky W. (1926). Σημείο-Γραμμή-Επίπεδο, Συμβολή στην Ανάλυση των Ζωγραφικών Στοιχείων. Εκδόσεις Δωδώνη, 1980.
10. Kandinsky W. (1914). Για το πνευματικό στην τέχνη. Εκδόσεις Νεφέλη, 1981.
11. Klee P. (1956). Η Εικαστική Σκέψη (Πρώτος Τόμος,)Τα Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ. Εκδόσεις Μέλισσα 1989
12. Klee P. (1964). Η Εικαστική Σκέψη (Δεύτερος Τόμος),Τα Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ. Εκδόσεις Μέλισσα 1989
13. Parramon J. M.(1992). Προοπτική για Καλλιτέχνες . Εκδόσεις Ντουντούμης 2003
14. Reed H. (1959). Η Ιστορία της Μοντέρνας Ζωγραφικής. Εκδόσεις Υποδομή 1978.
15. Κολοκοτρώνης Γ. (2000). Η Τέχνη σε Μετάβαση, Εκδόσεις Νηρέας, 2000
16. Κοκκορού Αλευρά Γ.(2009) Η Τέχνη της Αρχαίας Ελλάδας, Σύντομη Ιστορία (1050- 50 π.Χ.). Καρδαμίτσα: Αθήνα, 2009
17. Παπασταμούλης Κ. (2005). Το Σχέδιο και το χρώμα στη ζωγραφική. Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2005
18. Σώτας Δ. (2018). Εκμάγευση και αναπαραγωγή. Εκδόσεις Λευκό Μελάνι, Αθήνα 2018
19. Τσινίκας Ν. (1997). Φύση και αεροκατασκευές. Φοιτητικές εργασίες γ κύκλου σπουδών ακαδ. έτους 1996-97. Εκδόσεις University Studio Press, θεσσαλονικη 1997

Εμπέδωση των ποικίλων εκδοχών τέχνης και αρχιτεκτονικής του πρώτου μισού του 20ού αι. Κατανόηση της πολυφωνίας και της εναλλαγής των τάσεων. Αναγνώριση των ιδιαίτερων πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών που συμβάλλουν στη διαμόρφωση των θέσεων και των έργων των καλλιτεχνών. Εξοικείωση με τις θεωρητικές απόψεις των δημιουργών.

Στο τέλος του εξαμήνου οι φοιτητές αναμένεται να:

• σχολιάζουν έργα τέχνης και αρχιτεκτονικής ως προς τα μορφοπλαστικά στοιχεία και το ιστορικό τους πλαίσιο
• εξηγούν τα χαρακτηριστικά των διαφορετικών καλλιτεχνικών τάσεων/ρευμάτων
• συζητούν τους θεωρητικούς προβληματισμούς μεμονωμένων δημιουργών και ομάδων
• επισημαίνουν την εξάρτηση της αρχιτεκτονικής και της τέχνης από χρονικές και τοπικές ιδιαιτερότητες
• σκέπτονται κριτικά γύρω από τη σχέση της ελληνικής τέχνης με την ευρωπαϊκή καλλιτεχνική παραγωγή

• Συμβολή των εικαστικών ρευμάτων στη σύγχρονη τέχνη του 20ου αιώνα
• Αισθητική καλλιέργεια από την επαφή με έργα μεγάλων δημιουργών.
• Παρουσίαση και ανάλυση των στοιχείων ενός εικαστικού έργου ή ενός διακοσμητικού μοτίβου.
• Προαγωγή ελεύθερης και δημιουργικής σκέψης
• Αυτόνομη εργασία σε διεπιστημονικό περιβάλλον
• Αναζήτηση, ανάλυση και ταξινόμηση βιβλιογραφικών ιστορικών πηγών

Η εικαστική και αρχιτεκτονική δημιουργία από το τέλος του 19ου αι. ως τα μέσα του 20ου αιώνα.
Μέσα από τη συγκριτική μελέτη των σημαντικότερων έργων τέχνης και αρχιτεκτονικής του Ευρωπαϊκού και Ελλαδικού χώρου του 19ου αιώνα εξετάζεται το κίνημα του μοντερνισμού σε σχέση με το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε.
Εξετάζεται το Μοντέρνο κίνημα ως έκφραση στην τέχνη και την αρχιτεκτονική: Φουτουρισμός, Ντανταϊσμός, De Stijl, Bauhaus, Κονστρουκτιβισμός. Σουρεαλισμός. Αφαίρεση, φαντασία, ορθολογισμός, ουτοπία. Η νέα αρχιτεκτονική και ο ρόλος του αρχιτέκτονα σε αυτό το πλαίσιο. (Le Cobusier, Loos, κ.α.).
Το Διεθνές στυλ και οι σημαντικότεροι αντιπρόσωποι της διεθνούς αρχιτεκτονικής και τέλος ο ελλαδικός χώρος το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Η γενιά του ΄30

Συγγράμματα

1. Αrgan, G.C., Η μοντέρνα τέχνη, εκδ. Πανεπιστημιακές Εκδ. Κρήτης, Ηράκλειο 1998.
2. Benevolo, L., Η Ιστορικότητα του Αρχιτεκτονικού Έργου, Εκδ. Λιβάνης, Αθήνα.
3. Foster H., Krauss R., Bois A., Buchloh B., Η Τέχνη μετά το 1900, Εκδόσεις Επίκεντρο, 2007.
4. Hauser, Arnold, Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης, εκδ. Κάλβος, Αθήνα, 1980.
5. Κωνσταντινίδης Α, Τα Θεόκτιστα, Αθήνα1989
6. Le Corbusier, Towards a new architecture, The Architectural Press, London, 1987.
7. Le Corbusier, Le Modulor, εκδ. Παπασωτηρίου, Αθήνα, 2015.
8. Μάλεβιτς, Κ., Γραπτά, μτφ. Δ. Χορόσκελης, εκδ. Βάνια, Θεσσαλονίκη, 1992.
9. Μαρινέττι, Φ. Μανιφέστα του Φουτουρισμού, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1987.
10. Ντε Μικέλι, Μάριο, Οι πρωτοπορίες της τέχνης του εικοστού αιώνα, μτφ. Λ. Παπαματθεάκη, εκδ. Οδυσσέας, Αθήνα, 1978.
11. Panofsky, E., Meaning in the Visual Art, ed. Penguin, Xarmodswerth, 1955.
12. Παπανικολάου, Μ., Ιστορία της τέχνης στην Ελλάδα : ζωγραφική και γλυπτική του 20ου αιώνα, εκδ. Αδάμ, Αθήνα, 1999.
13. Φιλιππίδης Δ. Νεοελληνική Αρχιτεκτονική, Εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 1984
14. Φέσσα – Εμμανουήλ Ε., Κτίρια για Δημόσια Χρήση στην Νεότερη Ελλάδα, Εκδ.Παπασωτηρίου, Αθήνα 1993

Η ιστορική και θεωρητική προσέγγιση του βιομηχανικού σχεδιασμού κατά τον 20ο και 21ο αι. η οποία συνδυάζεται και συμπορεύεται με τα θαυμαστά επιτεύγματα στην Ιστορία της Σύγχρονης Τέχνης θα φτάσει μέχρι και τις αρχές του 21ου αιώνα με στόχο την πληρέστερη γνώση και κατανόηση των σύγχρονων θεωριών και τάσεων στο Design.

Μετά το τέλος του μαθήματος οι φοιτητές θα είναι σε θέση να γνωρίζουν:
• Την εξελικτική πορεία του βιομηχανικού κυρίως αντικειμένου κατά τη διάρκεια της επίσης σημαντικής περιόδου του πολύμορφου 20ου αιώνα, με ιδιαίτερες εμβαθύνσεις και αναλύσεις σε συγκεκριμένους, σημαντικούς ιστορικούς σταθμούς, αλλά και στις πιο ενδιαφέρουσες θεωρίες που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκειά του.
• Τη συμβολή όχι μόνο των νέων θεωριών, αλλά και των πολυσήμαντων πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών γεγονότων του 20ου αιώνα στη διαμόρφωση του σύγχρονου Design.
Τη εφαρμογή αυτών των γνώσεων στην ερμηνεία και ανάλυση του σύγχρονου βιομηχανικού σχεδιασμού, αλλά και στη χρήση τους σε οποιαδήποτε ερευνητικό πεδίο άπτεται της συγκεκριμένης εποχής.

• Αυτόνομη εργασία
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης

Το συγκεκριμένο μάθημα είναι εξέχουσας σημασίας και θεωρείται απαραίτητο – βασικό γνωστικό αντικείμενο κάθε μελετητή χώρου, χρηστικού αλλά και διακοσμητικού αντικειμένου.
Σκοπός του είναι η απόκτηση του γνωστικού υπόβαθρου της εξελικτικής πορείας του σχεδιασμού, αλλά και της διακόσμησης χώρου από την αναγέννηση ως τις αρχές της Βιομηχανικής Επανάστασης στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία.
Πιο συγκεκριμένα, το μάθημα βασίζεται σε εκτενείς αναφορές και αναλύσεις σταθμών της ιστορίας και της θεωρίας του σχεδιασμού του χρηστικού αντικειμένου που παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά. Παράλληλα θα εξεταστει το λαϊκό έπιπλο στον
ελλαδικό χώρο στη προβιομηχανική εποχή.

Συγγράμματα

1. Auerbach, J. (1999) The Great Exhibition of 1851: A Nation on Display, London: Yale.
2. Cambell, J. (1989) The German Werkbund. N. Jersey: Princeton University Press.
3. Campbell, G. (2006), The Grove Encyclopedia of Decorative Arts (Vol. 1), Oxford, Oxford University Press.
4. Forty, A. (1987). Objects of Desire, Design and Society (1750-1980), London: Thames & Hudson Ltd. E.
5. Greenhalgh, P. (ed.) (2000) Art Nouveau, 1890-1914. London: V & A publications.
6. Greenhalgh, P. (2005) The Modern Ideal: The Rise and Collapse of Idealism in the Visual Arts from Enlightment to Postmodernism. London: V&A Publications.
7. Μ Περιβολιώτου, Ρυθμολογία Επίπλου, Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2004
8. Γ. Παρμενίδης, Ε, Ρούπα, Το Αστικό Έπιπλο στην Ελλάδα 1830-1940, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ, Αθήνα 2003
9. Tσούμας, Ι. (2005), Η Ιστορία των Διακοσμητικών Τεχνών και της Αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη και την Αμερική (1760-1914). Αθήνα: Εκδόσεις Ίων.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής θα:
• Έχει εξοικειωθεί με την ανάπτυξη της φιλοσοφίας των «ελαφρών κτιρίων» για τον σχεδιασμό ελαφρών κατασκευών μικρής κλίμακας στον εσωτερικό χώρο
• Είναι σε θέση να διεξάγει έρευνα των λεπτομερειών εφαρμογής καθώς η κατασκευή δεν είναι μια ψυχρή διαδικασία σύνθεσης υλικών και μηχανικών – δυναμικών κανόνων αλλά ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη
λειτουργικότητα και την αισθητική αντικειμένων μικρής και μεγάλης κλίμακας.

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
• Χρήση σύγχρονων ελαφρών κατασκευών
• Αυτόνομη εργασία
• Παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Το μάθημα αποτελεί μια εισαγωγή στις σύγχρονες λογικές κατασκευής των λεγόμενων
«ελαφρών κτιρίων» με την εφαρμογή ελαφρών δομικών κατασκευών, ελαφρών εσωτερικών διαχωριστικών τοίχων και εξωτερικών ελαφρών τοιχοπετασμάτων.

Αναλύονται οι βασικές αρχές και τα χαρακτηριστικά των ελαφρών δομικών κατασκευών, οι οποίες εξαιτίας του βάρους τους επιτρέπουν την εύκολη εφαρμογή τους μέσα στα κτίρια.
Ειδικότερα αναλύονται οι σύγχρονες κατασκευαστικές τεχνικές εσωτερικών χωρισμάτων με γυψοσανίδα, τσιμεντοσανίδα, ψευδοροφές επισκέψιμες είτε σταθερές και διαμόρφωση δαπέδων. Αναλύονται τα υλικά, οι ιδιότητες τους, οι συνδέσεις και τρόποι κατασκευής των ελαφρών κατασκευών. Κατασκευαστικές τεχνικές και σύνδεση των ελαφρών κατασκευών με τα φέροντα δομικά στοιχεία της οικοδομής. Επίσης αναλύονται οι λοιπές εγκαταστάσεις (ηλεκτρικές, υδραυλικές, δικτύων) οι οποίες προσαρμόζονται πάνω στα ελαφρά δομικά στοιχεία.

Στο εργαστηριακό – σχεδιαστικό μέρος του μαθήματος και πιο συγκεκριμένα στον σχεδιασμό ελαφρών δομικών κατασκευών και στοιχείων οικοδομικής, οι φοιτητές καλούνται να επεξεργαστούν σχεδιαστικά θέματα που αφορούν σε οικοδομικές
κατασκευαστικές λεπτομέρειες διαφόρων εσωτερικών χώρων

Συγγράμματα

1. Ουγγρίνης Κώστας, Μεταβαλλόμενη Αρχιτεκτονική – Κίνηση, Προσαρμογή, Ευελιξία
2. Βαβύλη Φανή [Επιμέλεια], Δόβα Ευανθία [Επιμέλεια], Διαφάνεια και αρχιτεκτονική. Όρια και προκλήσεις
3. Drew Plunkett – Olga Reid, Detail in Contemporary Retail Design
4. Horst Berger, Light Structures, The Art and Engineering of Structures of light tensile Architecture
5. Τσινίκας Ν., Αρχιτεκτονική Τεχνολογία
6. Horst Berger, Light Structures, The Art and Engineering of Structures of light tensile Architecture
7. Ηλιόπουλος Βασίλης, Ελαφριές μεταβλητές κατασκευές – Δομική τέχνη
8. Μιχάλτσος Γεώργιος, Ελαφρές μεταλλικές κατασκευές θεωρία και εφαρμογές.
9. Αθανασόπουλου Χ., Κατασκευές Κτηρίων- Σύνθεση και Τεχνολογία
10. Ernst Neufert, Neufert, Οικοδομική & Αρχιτεκτονική Σύνθεση, 36η Γερμανική Έκδοση 2000
11. Newman M, Standard structural details for building construction
12. J. Sobon & R. Schroeder, Η Τεχνική των Ξύλινων Κατασκευών

Το μάθημα πραγματεύεται τον δημιουργικό σχεδιασμό εσωτερικών δημόσιων εμπορικών χώρων και χώρων εργασίας. Η προσέγγιση του σχεδιασμού των επαγγελματικών χώρων γίνεται μέσω του προβληματισμού, της διερεύνησης και της εξοικείωσης των φοιτητών με έννοιες που αφορούν τα διαφορετικά ιστορικά πρότυπα, και τις αντιληπτικές και νοητικές λειτουργίες που διαμορφώνουν την εικόνα των σύγχρονων χώρων εργασίας και των χώρων λιανικής πώλησης ως μια συνολική εμπειρία.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές /φοιτήτριες:
• θα είναι σε θέση να ακολουθούν μία αναλυτική και συνθετική διαδικασία με την υποστήριξη της συγκρότησης των ιδεών τους (concept)
• θα είναι σε θέση να επιλέγουν υφιστάμενα πρότυπα και να τα συσχετίζουν με συστήματα και μεθόδους χωρικής οργάνωσης.
• θα είναι σε θέση να χρησιμοποιούν ορθά σχεδιαστικούς κώδικες και συστήματα.
• θα είναι σε θέση να έχουν γενικές και εξειδικευμένες γνώσεις σχεδιασμού εσωτερικών χώρων σε εμπορικούς και γραφειακούς χώρους.
• θα είναι σε θέση να ελέγχουν βασικές τεχνολογίες και προδιαγραφές δομικών συστημάτων ανάλογα με τις απαιτήσεις που υφίστανται και τις επιλογές που κάνουν κατά την διαδικασία του σχεδιασμού των εν λόγω χώρων.
• Θα έχουν αποκτήσει ικανό θεωρητικό υπόβαθρο ως προς την αντιμετώπιση των ζητημάτων που συνδέονται με την ταυτότητα και τον συνακόλουθο σχεδιασμό εμπορικών και γραφειακών εσωτερικών χώρων
• Θα έχουν αποκτήσει βασικές δεξιότητες ως προς τη δημιουργία και αξιολόγηση σχεδιαστικών ιδεών συνδεδεμένων με τη συνολική έννοια της ταυτότητας του χώρου.
• Θα έχουν κατανοήσει την έννοια της δημιουργικότητας στη σχεδιαστική διαδικασία, όπως και του τρόπου με τον οποίο θα τα αναπτύξουν.
• Θα έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να αναπτύξουν και να υποστηρίξουν δημόσια τις σχεδιαστικές επιλογές τους στις μελέτες τους.
• Θα έχουν αποκτήσει κριτική σκέψη και λόγο

•Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
•Λήψη αποφάσεων
•Αυτόνομη εργασία
•Παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών
•Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
•Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
•Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Το μάθημα οργανώνεται με διαλέξεις που υποστηρίζουν τη σχεδιαστική εφαρμογή Οι θεματικές ενότητες αφορούν την Ιστορική εξέλιξη, την τυπολογία και τα πρότυπα χωρικής οργάνωσης των χώρων εργασίας και των χώρων λιανικής πώλησης, όπως επίσης την Εταιρική ταυτότητα.
Το εφαρμοσμένο /εργαστηριακό σκέλος περιλαμβάνει μελέτη (project) που αφορά την επέμβαση και τη συνολική συνθετική διαμόρφωση χώρου σε συγκεκριμένο κτιριακό κέλυφος με βάση δεδομένο κτιριακό πρόγραμμα.

Συγγράμματα

1. Γεωργιάδου, Ζ, (2017). Δομικά και διακοσμητικά Υλικά. Αθήνα: Εκδόσεις Νημερτής.
2. Γεωργιάδου, Ζ., Ηλίας, Π., Κλωνιζάκης, Α., Μοίρα, Μ., Φράγκου, Δ., (2015).e- book Χώροι Γραφείων: μία ιστορία Αρχιτεκτονικής Εσωτερικών Χώρων.http://repository.kallipos.gr/handle/11419/1786
3. Καλογιαννίδου- Πάσχου, Β., (2009). Σύγχρονοι γραφειακοί χώροι και περιβαλλοντική ευαισθησία. Αθήνα: Ίων.
4. Duffy, F., (1997).The New Office. London: Conran, Octopus.
5. O’ Neil M., (2007) (2nd ed.). Measuring Workplace Performance. New York: Taylor and Francis.
6. Saval, N., (2014).Cubed: A Secret History of the Workplace. N. York, London, Torondo, Sydney, Auckland: Doubleday

Συστηματική σπουδή των χρωμάτων σε σχέση με την επιφάνεια, τον όγκο και τον τρισδιάστατο χώρο που ανήκουν.
Εφαρμογή της χρωματογράφησης ενός δομημένου χώρου μέσα από επιστημονικές και καλλιτεχνικές μεθόδους.
Συσχέτιση της χρωματογράφησης ενός δομημένου χώρου με την γνωσιολογία της φυσικής και της ψυχολογίας των χρωμάτων και του χώρου.

Οι φοιτητές θα μπορούν:
• να εφαρμόζουν – συνδυάζουν αποχρώσεις πάνω στη σχεδιαστική λύση, εμπλουτίζοντας τη και δίδοντας έτσι έμφαση κατά βούληση και όπου απαιτείται.
• να πειραματίζονται με χρώμα σε τρισδιάστατη απεικόνιση χωρίς επιφύλαξη, έχοντας γνώση τόσο της δομής των χρωμάτων, όσο και της επίδρασης αυτών στην ψυχολογία του χρήστη και κατ’ επέκταση στη λειτουργικότητα του χώρου.
• να συνδυάζουν το χρώμα σε σχέση με τους όγκους των υλικών, το φως, τις επιφάνειες, προσδίδοντας σε κάθε έργο επιπλέον επεξηγηματικότητα, στηριζόμενοι πάνω σε αρχές και σταθερές οπτικής αντίληψης.
• να συνθέτουν με βάση και το χρώμα, αναπτύσσοντας δημιουργικές ικανότητες σε σχέση με ακόμα ένα βασικό παράγοντα της καλλιτεχνικής/ σχεδιαστικής διαδικασίας (όπως είναι το χρώμα).

• Ανάλυση και σύνθεση δεδομένων
• Ανάπτυξη χρωματικής αντίληψης του τρισδιάστατου χώρου
• Χρήση ψηφιακών τεχνολογιών
• Ατομική και ομαδική εργασία

Η αντίληψη του χρώματος στον χώρο. Η ανάλυση του χρώματος στον χώρο. Η οπτική αντίληψη των χρωμάτων των δομικών και των διακοσμητικών υλικών. Η παρατήρηση των χρωμάτων στο χώρο.
Ο ιστορικός ρόλος του χρώματος στην διακόσμηση. Το χρώμα στην υπηρεσία της εικόνας και του συμβολισμού του χώρου. Η πολυπλοκότητα και η συνοχή της λειτουργίας των χρωμάτων σε έναν εσωτερικό χώρο.
Μέθοδοι και τρόποι επιλογής των χρωματικών συνθέσεων στο χώρο. Επεξεργασία των χρωμάτων μέσα στην τελική σύνθεση.
Χρωματική σημειολογία και εφαρμογή στη σκηνογραφία. Βασικές αρχές της χρωματογράφησης ενός εσωτερικού χώρου και μιας εξωτερικής επιφάνειας. Αχρωματικοί και χρωματικοί τόνοι. Ποσοτική κατανομή των χρωμάτων στον χώρο. Μεθοδολογία των μελετών χρωματογράφισης. Τα χρώματα του χώρου κάτω από το φυσικό είτε το τεχνητό φως.
Εργαστηριακές ασκήσεις με χρωματικές εφαρμογές στο τρισδιάστατο χώρο, αναλογική και ψηφιακή αναπαράσταση του χρώματος στο χώρο.

Συγγράμματα

1. Αργυρίου Ι., Καρβέλλα Ε., Η Φύση και η Χημεία του Χρώματος: μια διαθεματική προσέγγιση στο μαγικό κόσμο του χρώματος, Κλειδάριθμος, Αθήνα 2004
2. Καπετανίδης Ν., Χρώματα Ζωγραφικής & Αρχιτεκτονικής, Ζήτη, Θεσσαλονίκη 2005
3. Gage J., Colour & Meaning, Thames 7 Hudson, London 1999
4. Τόσκα Θ., Αρχιτεκτονικό Χρώμα, Εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1989
5. Hope & Walch, The Color Compendium, Van Nostrand Reinhold, 1990
6. Birren Faber, Light, Color & Environment, Van Nostrand Reinhold, 1982

Γενικό πλαίσιο
Το μάθημα αποτελεί μια εισαγωγή σε βασικές τεχνικές, διαδικασίες και μεθόδους της τρισδιάστατης ψηφιακής σχεδίασης που υποστηρίζουν ψηφιακά την αρχιτεκτονική σχεδιαστική μεθοδολογία και τις αντίστοιχες 3Δ χωρικές προβολές όπως, μεταξύ άλλων, το αξονομετρικό και προοπτικό σχέδιο.

Σκοποί και στόχοι
Βασικοί στόχοι του μαθήματος είναι η εξοικείωση των φοιτητών σε θέματα: 3Δ ψηφιακής σχεδίασης αρχιτεκτονικών χώρων, Συνεισφοράς στην αρχιτεκτονική αναπαράσταση και χωρική αντίληψη, Δημιουργίας 3Δ μοντέλων ως βασικά συστατικά χρήσης και ενσωμάτωσης σε χωρικές ψηφιακές διαδραστικές εφαρμογές, ενσωμάτωσης συνθέσεων 3Δ όγκων σε άλλες πλατφόρμες σχεδίασης και κριτικής σκέψης και προσέγγισης χρήσης των 3Δ ψηφιακών εργαλείων στη διαδικασία αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και σύλληψης

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα αποτελείται παράλληλα από θεωρητικό και εργαστηριακό περιεχόμενο. Στο θεωρητικό σκέλος πραγματοποιείται σειρά εμβόλιμων θεωρητικών παρουσιάσεων που αφορούν στην 3Δ ψηφιακή σχεδίαση και που αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών είτε στην σχεδιαστική εφαρμογή του Η/Υ, είτε στον πίνακα είτε με τη χρήση πολυμεσικού ή οπτικού υλικού. Στο εργαστηριακό σκέλος πραγματοποιούνται σειρά από εργαστηριακές ασκήσεις εφαρμογής των θεωρητικών παρουσιάσεων. Οι φοιτητές/τριες εκπονούν αρχικά ατομικά εργαστηριακές ασκήσεις και στη συνέχεια μια ατομική ολοκληρωμένη ψηφιακή σχεδιαστική μελέτη.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:
• έχει γνώση των βασικών θεωρητικών εννοιών και εργαλείων 3Δ ψηφιακής σχεδίασης,
• γνωρίζει τους κανόνες και τεχνικές μετασχηματισμού μοντέλων 2 διαστάσεων σε 3 διαστάσεις,
• γνωρίζει τους τρόπους και περιορισμούς 3Δ γραμμικής – επιφανειακής και συμπαγής μοντελοποίησης
• δημιουργεί, θα αναπαριστά και θα επεξεργάζεται 3Δ μοντέλα αρχιτεκτονικών χώρων,
• θα μπορεί να ενσωματώνει, να συνδέει και να επικοινωνεί τα 3Δ μοντέλα με αντίστοιχα περιβάλλοντα άλλων συστημάτων ψηφιακής σχεδίασης,
• θα μπορεί να κάνει υπολογιστικές αρχιτεκτονικές μετρήσεις (εμβαδά, μήκη, γωνίες, επιφάνειες, όγκους, κλπ.).
• κατανοεί τη 3Δ ψηφιακή σχεδιαστική διαδικασία σε σχέση με τις ανάγκες της αρχιτεκτονικής σχεδιαστικής μεθοδολογίας, σκέψης και σύλληψης.
• έχει την ικανότητα να εκφράζει και να επικοινωνεί τις 3Δ σχεδιαστικές-συνθετικές του ιδέες με τρόπο ψηφιακό,
• μπορεί να έχει μια αυτοδύναμη 3Δ ψηφιακή σχεδιαστική δράση καλύπτοντας όλες τις ανάγκες σχεδίασης και παρουσίασης των συνθετικών και άλλων συναφών εργαστηρίων
• δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο λεπτομερές 3Δ μοντέλο αρχιτεκτονικού χώρου
• μπορεί να σχεδιάζει 3D στερεά αντικείμενα
• μπορεί να σχεδιάζει κάθε είδους 3Δ επιφάνεια
• πραγματοποιεί Boolean operations ανάμεσα σε σχεδιαστικά αντικείμενα
• διαχειρίζεται όλες τις θεάσεις των αντικειμένων (views, plan, ucs, κλπ)
• πραγματοποιεί & θα επεξεργάζεται 2Δ και 3Δ αυτόματες τομές αντικειμένων
• δημιουργεί φωτιστικές πηγές
• δημιουργεί, θα επεξεργάζεται και θα εφαρμόζει φωτορεαλιστικά υλικά παρουσιάσεων. Οι φοιτητές/τριες εκπονούν αρχικά ατομικά εργαστηριακές ασκήσεις και στη συνέχεια μια ατομική ολοκληρωμένη ψηφιακή σχεδιαστική μελέτη.

• Γνώσεις αναλογικής σχεδιαστικής μεθοδολογίας σε επίπεδο κάτοψης, όψης, τομής και 3Δ χωρικών προβολών (αξονομετρικό, προοπτικό)
• Σύνθεση σχεδιαστικών δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση 3Δ ψηφιακών εφαρμογών
• Αυτόνομη εργασία
• Εφαρμογή της θεωρητικής γνώσης στην πράξη
• Άσκηση κριτικής τόσο στη χρήση όσο και στην ενσωμάτωση των 3Δ ψηφιακών εργαλείων στην αρχιτεκτονική σχεδιαστική μεθοδολογία
• 3Δ χωρική αντίληψη

Αποσκοπεί στην απόκτηση των βασικών γνώσεων και δεξιοτήτων ώστε οι φοιτητές να μπορούν, με τη χρήση προγραμμάτων σχεδίασης με ΗΥ, να αποδώσουν τον χαρακτήρα κυρίως υφιστάμενων ή προτεινόμενων/σχεδιαζόμενων χώρων αρχιτεκτονικής κλίμακας σε 3 διαστάσεις. Το μάθημα έχει παράλληλα θεωρητικό και εργαστηριακό χαρακτήρα.

Ο θεωρητικός χαρακτήρας αφορά σε : προετοιμασία – κανόνες και τεχνικές μετασχηματισμού μοντέλων 2 διαστάσεων σε 3 διαστάσεις, τρόπους και περιορισμούς 3Δ μοντελοποίησης, γραμμική – επιφανειακή και συμπαγής μοντελοποίηση, επεξεργασία 3Δ μοντέλων, τρόποι και τεχνικές 3Δ αναπαράστασης μοντέλων, ενσωμάτωση – σύνδεση και επικοινωνία 3Δ μοντέλων με αντίστοιχα περιβάλλοντα άλλων συστημάτων ψηφιακής σχεδίασης, υπολογιστικές αρχιτεκτονικές μετρήσεις και αυτοματοποιήσεις, κλπ.

Ο εργαστηριακός χαρακτήρας θα αφορά σε αρχιτεκτονικό και μορφολογικό περιεχόμενο που θα απαντά σταδιακά σε ένα εξελισσόμενο πλαίσιο απαιτήσεων που θα καλύπτει τόσο συγκεκριμένες υπάρχουσες εκπαιδευτικές ή εργαστηριακές ανάγκες φοιτητών, όσο και σε τεχνικές, καινοτόμους τρόπους ενσωμάτωσης συνθέσεων 3Δ όγκων σε άλλες πλατφόρμες σχεδίασης, πολυμεσικό υλικό, διαδικτυακές πλατφόρμες, δορυφορικές εικόνες, και ψηφιακές διαδραστικές εφαρμογές σε όλα τα ψηφιακά μέσα (ΗΥ, Tablet, κινητά). Ως αποτέλεσμα οι 3Δ όγκοι θα έχουν ένα πολλαπλό ρόλο: α) Συνεισφορά στην αρχιτεκτονική αναπαράσταση και χωρική αντίληψη και β) 3Δ μοντέλα ως «πυρήνες» πολυμεσικού υλικού προς χρήση για δημιουργία ή ενσωμάτωση σε μελλοντικές χωρικές ψηφιακές διαδραστικές εφαρμογές. Δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στο ζήτημα των απόλυτων και συγκριτικών μεγεθών του χώρου, στη χωρική αντίληψη με μια κριτική αρχιτεκτονική προσέγγιση μέσω συγκεκριμένων παρεμβάσεων, τρόπων ψηφιακής προσομοίωσης και σύγκρισης αναλογικών και ψηφιακών αναπαραστάσεων.

Συγγράμματα

1. Dally W., & Harging, C., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση, από τη πλευρά των συστημάτων. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, ISBN 978-960-524-445-3, Αγγλία, μεταφρασμένη έκδοση Κρήτη 2017
2. Mano, M., Cilleti, M., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση. Εκδόσεις Παπασωτηρίου, ISBN 978-960-491-084- 7, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
3. Wakerly, J., (2004), Ψηφιακή σχεδίαση, Αρχές και πρακτικές. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 960-209- 728-0, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
4. Κάππος, Ι., (2017), Δουλέψτε με Autocad 2017. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 978-960-461-730-2, Αθήνα 2017
5. Omura .G., Benton B., (2016), Mastering AutoCAD 2017 and AutoCAD LT 2017. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781119240051, ΗΠΑ 2016
6. Δεδούσης, Β., Γιαννατσής, Ι., Κανελλίδης, Β., (2015), Συστήματα CAD. Εκδόσεις ΣΕΑΒ, ΚΑΛΛΙΠΟΣ, ISBN: 978-960-603-460-2 , Αθήνα 2015
7. Ανθυμίδης, Κ., Δαυίδ, Κ., (2015), Σχεδίαση με Η/Υ, Το Autocad στην πράξη. Εκδόσεις Δίσιγμα Β’ έκδοση, ISBN 978-960-9495-54-7, Αθήνα 2015

Η ανάπτυξη της σχεδιαστικής αντίληψης από την συμβατική αναπαραστατική τεχνική σε σύγχρονη σχεδιαστικής ερμηνεία μέσα από την διερεύνηση της οπτικής λογικής. Αυτό συμβαίνει μέσω της αντιπαράθεσης οπτικών ποιοτήτων όπως απλοποίηση/ποικιλία κενό/γεμάτο, πολλαπλασιασμός/μονάδα, τονική/χρωματική αναλογία, επιπεδότητα/διαστρωματοποίηση σε σχέση με έναν δοσμένο δισδιάστατο σχεδιαστικό θέμα. Οι φοιτητές αποκτούν την ικανότητα να οργανώνουν απλά διακοσμητικά στοιχεία και να τα εφαρμόζουν σε δεδομένες επιφάνειες. Η επισκόπηση λαϊκών παραδοσιακών μοτίβων της χώρας μας σαν μία βάση αναφοράς υποβοηθάει στον σχεδιασμό διακοσμητικών εφαρμογών ενώνοντας το παρελθόν με σύγχρονες σχεδιαστικές τάσεις.

Συγκεκριμένα οι φοιτητές στο τέλος του εξαμήνου θα μπορούν:
• να απομονώνουν οπτικά χαρακτηριστικά σε ένα σύστημα και να κατανοούν την δημιουργία οπτικών σχέσεων/εξάρσεων με σκοπό μια απλή διακοσμητική εφαρμογή σε δισδιάστατη επιφάνεια
• να χειρίζονται χωρίς να αποδυναμώνουν οπτικές σχέσεις, να τις απλοποιούν, μετασχηματίζουν, πολλαπλασιάζουν σε μια δισδιάστατη επιφάνεια εφαρμογής
• να κατανοούν την σημασία που έχουν οι μεταβολές των οπτικών στοιχείων και ποιοτήτων στην εφαρμογή ενός απλού μοτίβου.
• να χειρίζονται διαφορετικά σχεδιαστικά μέσα ώστε να παρουσιάζουν μια σχεδιαστική διακοσμητική με επιτυχία
• να σχεδιάζουν και να εφαρμόζουν σε δεδομένη επιφάνεια διακοσμητικά μοτίβα.

• Εύρεση κεντρικής ιδέας
• Επίλυση προβλημάτων με εφαρμογή γνωστών δεδομένων σε νέες συνθήκες
• Συνθετική ικανότητα
• Κριτική ικανότητα
• Ανάλυση και εκ νέου σύνθεση των δεδομένων σε νέο περιεχόμενο.
• Αναγνώριση και αξιοποίηση δυνατοτήτων σε γνωστές και νέες δεξιότητες.
• Ατομική εργασία και άσκηση αυτοκριτικής

Το μάθημα αναπτύσσει την έννοια της εικαστικής σύνθεσης σαν εφαρμογή σε επιφάνειες αντικειμένων του εσωτερικού χώρου (δισδιάστατα μοτίβα 2d).
Περιλαμβάνει δισδιάστατες διακοσμητικές εφαρμογές σε κουρτίνες, χαρτί ταπετσαρίας, ύφασμα, διαχωριστικά πανό, πλακάκια.
Στα πλαίσια της θεωρητικής κατάρτισης παρουσιάζονται παραδοσιακά μοτίβα από την χώρα μας και τον διεθνή χώρο και αναλύονται ως προς τη δομή και την λειτουργία τους.
Οι φοιτητές, με ασκήσεις στο εργαστήριο, έρχονται σε επαφή με την έννοια του μοτίβου, του καννάβου και του επαναλαμβανόμενου μοτίβου και την διαδικασία του στυλιζαρίσματος, σαν το σύνολο από επιλογές και απλοποιήσεις που χρησιμοποιούν οπτικές και κοινωνικές αξίες (ισορροπία, χρόνος, κίνηση, σύμβολα).

Συγγράμματα

1. Φιλιππίδης Δ., Διακοσμητικές Τέχνες στην Ελληνική Αρχιτεκτονική, Εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 1995 Gombrich E. H., Τέχνη και Ψευδαίσθηση, Νεφέλη, Αθήνα 1995
2. Grabar, Oleg, The Mediation of Ornament, Princeton University Press, 1992.
3. Meller, Susan, Elffers, Joost,(eds), Textile Designs : Two Hundred Years of European and American Patterns Organized by Motif, Style, Color, Layout, and Period, Abrams, New York, 2002
4. Mumford, Lewis Τέχνη και Τεχνική, Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 1997.
5. Plaid, Paint Techniques for Home Decorative, Sterlive publishing Co, New Yok 1997
6. Ξαγοράρης, Παντελής, Μετασχηματισμοί Δομές και Μεσότητες στην Τέχνη, Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη, 1996.
7. Sangent W., Το Χρώμα στην Φύση και την Τέχνη, Κάλβος, Αθήνα 1987
8. Trilling, James, Ornament: A Modern Perspective, University of Washington Press, 2003.
9. Waterman, Ann, Surface Pattern Design: A Handbook of How to Create Decorative and Repeat Patterns for Designers and Students, Hastings House Pub, 1984
10. Wilhide, Elisabeth (ed), Pattern Design, Thames and Hudson Ltd, London, 2018
11. Gombrich E. H., Τέχνη και Ψευδαίσθηση, Νεφέλη, Αθήνα 1995
12. Sangent W., Το Χρώμα στην Φύση και την Τέχνη, Κάλβος, Αθήνα 1987
13. Plaid, Paint Techniques for Home Decorative, Sterlive publishing Co, New Yok,1997

Γνωριμία με τις τάσεις τέχνης και αρχιτεκτονικής από τα μέσα του 20ού μέχρι και τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Κατανόηση του πολυδιάστατου χαρακτήρα της σύγχρονης τέχνης και εμβάθυνση στο θεωρητικό της υπόβαθρο. Αναγνώριση της σύνδεσης των καλλιτεχνικών επιλογών με τρέχουσες κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις. Εμπέδωση της σχέσης της τέχνης και της αρχιτεκτονικής με τους θεσμούς.

Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές θα είναι σε θέση να:

• διακρίνουν την ποικιλία και την πολυπλοκότητα των μεταπολεμικών τάσεων στην τέχνη και την αρχιτεκτονική
• αναγνωρίζουν τον πλούτο των αναζητήσεων και των μέσων που επιστρατεύει η σύγχρονη τέχνη
• αντιλαμβάνονται τη διαφοροποίηση της μεταπολεμικής τέχνης από τις καλλιτεχνικές εκφάνσεις του πρώτου μισού του 20ου αιώνα και κυρίως τη διάσταση ανάμεσα στην πρωτοπορία και τη νεο-πρωτοπορία, στον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό
• συνειδητοποιούν την ενασχόληση της τέχνης με επίκαιρα ζητήματα της κοινωνικής ζωής και της δημόσιας σφαίρας
• παρακολουθούν τη συζήτηση για τη σύγχρονη τέχνη και αρχιτεκτονική, κατανοούν τις φεμινιστικές και μετααποικιακές προσεγγίσεις, συλλαμβάνουν έννοιες όπως κέντρο και περιφέρεια, παγκοσμιοποίηση και τοπικισμός, εμπορευματοποίηση, ακτιβισμός, κοινότητα αρχιτεκτονική και έπιπλο.

• Συμβολή των εικαστικών ρευμάτων στη σύγχρονη τέχνη του 20ου και 21ου αιώνα
• Αισθητική καλλιέργεια από την επαφή με έργα μεγάλων δημιουργών.
• Παρουσίαση και ανάλυση των στοιχείων ενός εικαστικού έργου ή ενός διακοσμητικού μοτίβου.
• Προαγωγή ελεύθερης και δημιουργικής σκέψης
• Αυτόνομη εργασία σε διεπιστημονικό περιβάλλον
• Αναζήτηση, ανάλυση και ταξινόμηση βιβλιογραφικών ιστορικών πηγών

Η εικαστική και αρχιτεκτονική δημιουργία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά ως σήμερα.
Μεταμοντέρνα τέχνη και αρχιτεκτονική, Φαινομενολογία και Μεταστρουκτουραλισμός. Κριτικός τοπικισμός, Αποδόμηση και Πτύχωση

Συγγράμματα

1. Allones (d) O.-R., “Μικρή ιστορία της λέξης μεταμοντέρνο”, στο συλλογικό “Μοντέρνο-μεταμοντέρνο”, εκδ. Σμίλη 1988.
2. Deleuze, G. 2007. The Fold: Leibniz and the Baroque (1988). Transl. T. Conley. Minneapolis: University of Minnesota Press.
3. Derrida, J. 2004. Dissemination (1972). Transl. B. Johnson. London: Continuum.
4. Derrida, J. & Eisenman, P. Chora L Works. Kipnis, J. &Leeser Th. eds. N. Y.: The Monacelli Press.
5. Foster, H. ed. 1983. The Anti-Aesthetic: Essays on Postmodern Culture. U.S.A.: Bay Press.
6. Foster, H., Bois Y.-A., Krauss, R., Thames & Hudson, Art since 1900, London 2011.
7. Giedion, S. 1971. Space, Time And Architecture: The Growth of a New Tradition (1941). Oxford: Oxford University Press.
8. Heidegger, M. 1986. Η προέλευση του έργου Τέχνης, Αθήνα: Δωδώνη.
9. Jencks, C. 1977. The Language of Post-modern Architecture. London: Academy Eds
10. Koolhaas, R., Delirious New York, Monacelli Press, 1994.
11. Krier, R. 1979. Urban Space. Foreword by Colin Rowe. London: Academy Editions.
12. Leach, N. ed. 1997. Rethinking architecture. London: Routledge.
13. Lyotard, J.-F. Defining the Postmodern. In: Appignanesi, L. ed. 1986. ICA Documents 4. London: The Institute of Contemporary Arts.
14. Lucie-Smith, E., Movements in art since 1945, ed. Thames and Hudson, London, 1993.
15. Pevsner, N. 2005. Pioneers of Modern Design: From William Morris to Walter Gropius (1936). Intr. R. Weston. Yale: Yale University Press.
16. Tάτλα, Ε., «Leibniz εναντίον Descartes: από τη Μοντέρνα αρχιτεκτονική στην αρχιτεκτονική της Πτύχωσης», άρθρο δημοσιευμένο στο περιοδικό: Χρονικά Αισθητικής, εκδ. Ίδρυμα Μιχελή, 2010, τόμος 45/2009-2010, σσ. 105-137.
17. Tschumi, B. 1996. Architecture and Disjunction. Cambridge, Massachusetts: The MIT Press.
18. Salat, S. 1987. “Deconstruction de l’espace occidental” και “Les fragments du monde classique”, περ. L’Architectured’Aujourd’hui, No. 250/1987.
19. Venturi, R. 1979. Η πολυπλοκότητα και η αντίφαση στην αρχιτεκτονική, Αθήναι: εκδ. Κατσούλης.

Στόχος του σχεδιασμού εδώ είναι η διαμόρφωση χώρων οι οποίοι θα εξυπηρετούν τις εκπαιδευτικές ανάγκες, αλλά θα ανταποκρίνονται και στα μέτρα της ηλικίας των παιδιών. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην εξοικείωσή των φοιτητών με τη διαχείριση και χρήση ενός εύρους σχεδιαστικών εργαλείων και μέσων που εστιάζουν στη χρήση προπλασμάτων εργασίας, για την υποβοήθηση της επεξεργασίας της συνθετικής ιδέας. Επιπλέον, οι φοιτητές αποκτούν τη δεξιότητα σύνδεσης του εσωτερικού χώρου με τον εξωτερικό χώρο, για τον ολιστικό σχεδιασμό εκπαιδευτικών περιβαλλόντων.

Πιο συγκεκριμένα, το μάθημα αναμένεται να συμβάλλει:
• Στην κατανόηση των συνθετικών ιδιαιτεροτήτων του εκπαιδευτικού χώρου
• Στη σχεδιαστική διαχείριση του χώρου για την εξυπηρέτηση ενός εκπαιδευτικού προγράμματος
• Στην κατανόηση της σημασίας των συνδέσεων ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό εκπαιδευτικό χώρο
• Στη διαχείριση σχεδιαστικών εργαλείων και τεχνικών αναπαράστασης (δυσδιάστατων και τρισδιάστατων)

Μέσα από τη συμμετοχή τους στο μάθημα οι φοιτητές:
• Θα ασκηθούν στην σχεδιαστική υλοποίηση του εκπαιδευτικού χώρου με βάση στοχευμένο μαθησιακό προσανατολισμό
• Θα εξοικειωθούν με τις σχεδιαστικές απαιτήσεις του χώρου σε σχέση με τις ηλικιακές ανάγκες των χρηστών
• Θα αναπτύξουν τις δεξιότητές τους στη χρήση των σχεδιαστικών εργαλείων και των αναπαραστατικών τεχνικών
• Θα ασκηθούν στην ερευνητική προσέγγιση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
• Λήψη αποφάσεων
• Αυτόνομη εργασία
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Το μάθημα πραγματεύεται τον σχεδιασμό των χώρων εκπαίδευσης.
Επίσης το μάθημα αποσκοπεί στη θεωρητική υποστήριξη του σχεδιασμού, στην εκπαίδευση των φοιτητών στην ερευνητική διαδικασία και στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης, στην καλλιέργεια των δυνατοτήτων τους για την ανάπτυξη της συνθετικής ικανότητάς τους στο σχεδιασμό εκπαιδευτικών χώρων και τέλος στην υλοποίηση μιας άρτιας σχεδιαστικής παρουσίασης και ανάδειξης της πρότασής τους.

Το μάθημα περιλαμβάνει θεωρία και εργαστήριο σε μια ενότητα με τη θεωρία να υποστηρίζει το εργαστηριακό σκέλος του καθ’ όλη τη διεξαγωγή του μαθήματος.
Στο θεωρητικό μέρος οργανώνεται σειρά διαλέξεων διαμορφωμένων σε ενότητες πάνω σ’ ένα θεματικό άξονα ο οποίος καλύπτει τον προβληματισμό, τους στόχους και τις απαιτήσεις στους οποίους οφείλει να ανταποκρίνεται ο σχεδιασμός ενός σύγχρονου εκπαιδευτικού χώρου.
Εκ παραλλήλου, στο εργαστηρ

ιακό σκέλος περιλαμβάνει άσκηση ή ασκήσεις εφαρμογής που αφορούν στην επέμβαση σε συγκεκριμένο κέλυφος, με στόχο την
αναμόρφωσή του για την κάλυψη των αναγκών ενός δεδομένου εκπαιδευτικού προγράμματος.

Συγγράμματα

1. ΑναστασάκηςΜ., (2003), Ανασχεδιάζοντας τη βιβλιοθήκη στο σχολείο, Αθήνα, Μεταίχμιο
2. Γερμανός Δ., (1998), Χώρος και διαδικασίες αγωγής, Αθήνα,Gutenberg
3. Γερμανός Δ., (2002), Οι Τοίχοι της Γνώσης, Αθήνα, Gutenberg
4. Τσουκαλά Κ., (2000), Τάσεις στη Σχολική Αρχιτεκτονική, Θεσσαλονίκη, Παρατηρητής
5. Τσουκαλά Κ., επιμέλεια, (2000), Αρχιτεκτονική, Παιδί και Αγωγή, Θεσσαλονίκη, Παρατηρητής
6. Τσουκαλά Κ., (2014), Ροϊκές χορογραφίες και εκπαιδευτικές αναστοχαστικές αντιστίξεις, Θεσσαλονίκη, Επίκεντρο

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές θα έχουν αποκτήσει τις παρακάτω δεξιότητες/ικανότητες:
• Προσδιορισμός εννοιολογικής, χρηστικής, και αισθητικής λειτουργίας στον σχεδιασμό επίπλου.
• Σχεδιασμός με στόχο την ανάπτυξη συγκεκριμένων κατασκευαστικών τυπολογίων με έμφαση στην ξερή συνδεσμολογία.
• Απλότητα, χρησιμότητα, καταλληλότητα και αισθητική του επίπλου. Η κατανόηση του δυναμισμού και της οργανικής συνοχής επιχειρείται να αποτυπωθεί μέσα από την σχεδίαση.
• Ταυτοχρονισμός και αντιστοίχιση των σχεδιαστικών εννοιών στον εσωτερικό χώρο.
• Μορφογενετικές αρχές και ιεραρχική ένταξη του επίπλου.
• Πρωτογενής στοιχεία, πριστή ξυλεία, πολυμερή-pp,pvc,pe, ξυλόφυλλα, τεχνητή ξυλεία, αντικολλητή, ινοσανίδες, μοριοσανίδες, κτλ. παρελκόμενα ξύλου, υπό διευκρίνιση μέταλλο. Ανάλυση μεθοδολογίας της σχεδίασης του επίπλου σε όλες τις φάσεις: κατασκευαστικές τεχνικές, συναρμολόγησή-συνδεσμολογία, παραγωγή πρωτοτύπου.

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών,
• Αυτόνομη εργασία
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Κατανόηση της κατασκευαστικής τεχνικής
• Κατανόηση της έννοιας της συναρμολόγησης ενός αντικειμένου
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Σχεδιασμός επίπλων. Λειτουργίες του επίπλου (χρήση, αισθητική, συμβολισμός). Εργονομική μελέτη. Διαδικασία & φάσεις σχεδιασμού και παραγωγής. Σχεδιασμός του επίπλου, προπλάσματα, σκίτσα, κατασκευαστικές λεπτομέρειες, μελέτη εφαρμογής.
Κατασκευαστικές τεχνικές κατασκευής και συναρμολόγησης, δυνατότητες πλαστικών υλών, ξύλου και μετάλλων.
Στο θεωρητικό μέρος εποπτική παρουσίαση της μορφής και της κατασκευαστικής τεχνικής των επίπλων.
Στο εργαστηριακό μέρος ασκήσεις σχεδιασμού επίπλων, κατασκευαστικών λεπτομερειών και τρόπου συναρμολόγησης. Κατασκευή προπλάσματος σε κλίμακα.
Κατασκευή και συναρμολόγηση επίπλου σε φυσικό μέγεθος.

Συγγράμματα

1. Αλεξίου Π., Ζαμβακέλης Π., Το Ελληνικό Έπιπλο και οι Δημιουργίες του Μανώλη Μάϊνα, Εκδ. Αδαμ, Αθήνα 2002
2. Παρμενίδης Γ., Ρουπλ Ε., Το Αστικό Έπιπλο στην Ελλάδα 1830-1940, Εκδόσεις ΕΜΠ, Αθήνα 2003
3. Archittonic, Looking for the Best Chairs, Παπασωτηρίου, Αθήνα 2007
4. Slackl, What is a Product Design, Παπασωτηρίου 2006
5. Pevsner N., The Sources of Modern Architecture and Design, Thames & Hudson, London 1985
6. Ηλιόπουλος Β., Ένας Άλλος Δρόμος για την Τέχνη, Εκδόσεις Ιων, Αθήνα 1997

Ο κύριος σκοπός του μαθήματος είναι η παροχή των απαραίτητων γνώσεων για την επίλυση σχεδιαστικών προβλημάτων και τη σχεδιαστική βελτίωση των αντικειμένων που περιβάλλουν τον άνθρωπο με σκοπό το μέγιστο όφελος του τελικού χρήστη αλλά και του κατασκευαστή.

Μετά την επιτυχή παρακολούθηση του μαθήματος, οι φοιτητές αναμένεται να είναι σε θέση:
• Να γνωρίζουν το ρόλο του βιομηχανικού σχεδιαστή και τους στόχους του
• Να εκφράζουν τις ιδέες τους με ελεύθερα σκίτσα (σκαριφήματα) γρήγορα και με σαφήνεια
• Να γνωρίζει τις δεξιότητες που πρέπει να αναπτύξει ένας βιομηχανικός σχεδιαστής
• Να εκπονούν όψεις διάφορων προϊόντων
• Να μπορούν να ανταπεξέλθουν σε σχεδιαστικές και κατασκευαστικές εφαρμογές

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών,
• Αυτόνομη εργασία
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Κατανόηση της κατασκευαστικής τεχνικής
• Κατανόηση της έννοιας της συναρμολόγησης ενός αντικειμένου
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Ιστορία του Design. Θεωρίες Design.
Διαδικασία σχεδιασμού και παραγωγής προϊόντων από την ιδέα στη μακέτα, στο πρωτότυπο, στο τελικό δείγμα, στην παραγωγή.
Μηχανές παραγωγής και επίδρασή τους στην τελική μορφή χρηστικών & διακοσμητικών προϊόντων. Ο εξορθολογισμός της εργασίας στην μηχανική παραγωγή και γέννηση της σύγχρονης βιομηχανίας. Είσοδος της τέχνης στην βιομηχανία με επακόλουθο την βιομηχανία της τέχνης. Η νέα πραγματικότητα: η μορφή υπερνικάται από την τεχνική της βιομηχανικής παραγωγής. Φανξιοναλισμός.
Το σύστημα και η μεθοδολογία στην σύγχρονη βιομηχανική μορφοδοσία.
Η καταξίωση της ταυτότητας του βιομηχανικού προϊόντος στην καταναλωτική πράξη. Η αποστολή και το νόημα του design management. Ο ρόλος του βιομηχανικού μορφοδότη (industrial designer) στην σύγχρονη διακόσμηση.

Στο εργαστηριακό μέρος ατομικές είτε σε μικρές ομάδες σπουδαστών ασκήσεις μορφοδοσίας για διάφορα χρηστικά και διακοσμητικά προϊόντα.

Συγγράμματα

1. Κουζέλης Α., Στοιχεία Βιομηχανικού Σχεδιασμού και Μορφοδοσίας Προϊόντων Χρήσης, Αθήνα 2008
2. Thackara J., Design after Modernism, 1992
3. Pile J., Dictionary of 20th Century Design, 1990
4. Pile J., Design, Purpose and Meaning, 1979
5. Πολλάλης Γ., Πατρινός Δ., Βιομηχανικό Marketing, 1999
6. ΕΛΟΤ, Γενικός Κανονισμός Πιστοποίησης & Διασφάλισης Ποιότητας, Αθήνα 1993

Οι φοιτητές καλούνται να διαμορφώνουν πρόπλασμα-μακέτα σε συγκεκριμένη κλίμακα ενός διακοσμητικού σχεδιαστικού πονήματος προηγουμένου εξαμήνου. Η μεταφορά από το σχέδιο σε πραγματικές υφές, θα τους προσδώσει επαυξημένη παρουσίαση του σχεδίου με αναλογία κλίμακας στην παρουσίαση της ιδέας τους.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές θα μπορούν να:
• προσεγγίζουν τις κατασκευαστικές επιλογές στην διαμόρφωση ενός προπλάσματος.
• προσδιορίζουν τα υλικά κατασκευής της μακέτας και τη μεθοδολογία κατασκευής του κάθε είδους προπλάσματος με έμφαση στην αρχιτεκτονική- διακοσμητική μακέτα εσωτερικού χώρου.
• εξοικειώνονται με την έννοια του χρονοδιαγράμματος κατασκευής.
• ταξινομούν τους τρόπους της εφαρμογής των διαφόρων υλικών στις υφές και το χρώμα των επί μέρους κατασκευών: τοιχοποιίες, δάπεδα, οροφές, ανοίγματα, έπιπλα, επενδύσεις, εξοπλισμοί, φυσικό περιβάλλον, υψομετρικές στάθμες και διαμόρφωση εδάφους.

• H κατανόηση της μεταφοράς από τον δισδιάστατο στον τρισδιάστατο χώρο
• Αυτόνομη εργασία
• Εξοικείωση με την κατασκευαστική σκέψη
• Προσαρμογή σε νέο τρόπο παρουσίασης αρχιτεκτονικού έργου (κατασκευή του προπλάσματος-μακέτας ενός θέματος διακόσμησης εσωτερικού χώρου που έχει μελετηθεί σχεδιαστικά σε προηγούμενο εξάμηνο)
• Προσέγγισης στη διαδικασία επιλογών υλικών σε σχέση με την αισθητική ποιότητα τους, τις ιδιότητες, τη συμπεριφορά, την επεξεργασία, και τη συνάφεια απόδοσης της σχεδιαστικής πρότασης.
• Ευελιξία λήψης αποφάσεων
• Χρονικός προγραμματισμός εργασιών κατασκευής του προπλάσματος.
• ολοκλήρωση της διακοσμητικής παρουσίασης του έργου

Το μάθημα εστιάζει στην κατασκευή αρχιτεκτονικής μακέτας εσωτερικού χώρου, στην μακέτα επίπλου, και σε αυτή του χρηστικού-διακοσμητικού αντικειμένου. Αναλύονται οι τρόποι της εφαρμογής των διαφόρων υλικών στις επί μέρους κατασκευές: τοιχοποιίες, δάπεδα, οροφές, ανοίγματα, έπιπλα, επενδύσεις, εξοπλισμοί, φυσικό περιβάλλον, υψομετρικές στάθμες και διαμόρφωση εδάφους. Το φινίρισμα, ο χρωματισμός της πλαστικής μακέτας, η συναρμολόγηση και η τελική γενική ολοκληρωμένη παρουσίαση με την βοήθεια του χρονικού προγραμματισμού κατασκευής, είναι το ειδικό ζητούμενο.

Γενικό πλαίσιο
Το μάθημα εμβαθύνει σε θέματα εφαρμογής ψηφιακού σχεδιασμού στην αρχιτεκτονική σύνθεση και κατασκευή με μια κριτική αρχιτεκτονική σκέψη και σύλληψη μέσω επιλογών Σκοποί και στόχοι
Βασικοί στόχοι του μαθήματος είναι η εμβάθυνση των φοιτητών σε έννοιες διανυσματικής και ψηφιδωτής απεικόνισης, σε συμπληρωματικά συστήματα ψηφιακού σχεδιασμού, και σε σχέσεις, επικοινωνία μεταξύ τους, σε εφαρμογές ψηφιακού σχεδιασμού στην αρχιτεκτονική συνθετική διαδικασία, στη προσαρμογή διαφορετικών εργαλείων 3Δ ψηφιακής σχεδίασης στις ανάγκες της αρχιτεκτονικής σύλληψης και στην επιλογή τρόπου ανάδειξης πλευρών αρχιτεκτονικού έργου (αισθητικό, λειτουργικό, κατασκευαστικό),

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα αποτελείται παράλληλα από θεωρητικό και εργαστηριακό περιεχόμενο. Στο θεωρητικό σκέλος πραγματοποιείται σειρά εμβόλιμων θεωρητικών παρουσιάσεων που αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών είτε σε πολλαπλές σχεδιαστικές εφαρμογές του Η/Υ, είτε στον πίνακα είτε με τη χρήση πολυμεσικού ή οπτικού υλικού. Στο εργαστηριακό σκέλος πραγματοποιούνται σειρά από εργαστηριακές ασκήσεις εφαρμογής των θεωρητικών παρουσιάσεων. Οι φοιτητές/τριες εκπονούν αρχικά ατομικά εργαστηριακές ασκήσεις και στη συνέχεια μια ατομική ολοκληρωμένη ψηφιακή σχεδιαστική μελέτη.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:

• έχει γνώση προχωρημένων θεωρητικών εννοιών (διανυσματική, ψηφιδωτή απεικόνιση, ανάλυση κλίμακας, εικόνα, διακριτική ικανότητα, χρωματικά μοντέλα, διεπαφές συστημάτων σχεδίασης, κλπ) και πολλαπλών εργαλείων ψηφιακής σχεδίασης και επεξεργασίας,
• επιλογή προσαρμοσμένου ψηφιακού σχεδιαστικού περιβάλλοντος σε σχέση με την αρχιτεκτονική σύνθεση και ανάδειξη στοιχείων της,
• μπορεί να επικοινωνεί το σχεδιαστικό περιεχόμενο σε διαφορετικά ψηφιακά σχεδιαστικά συστήματα
• μπορεί να εμπλέκει και να συνδέει διαφορετικές μεθόδους ψηφιακής αναπαράστασης αρχιτεκτονικού έργου

• Γνώσεις 3Δ ψηφιακής σχεδίασης
• Αρχιτεκτονική σύνθεση
• Σύνθεση σχεδιαστικών δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση πολλαπλών ψηφιακών εφαρμογών
• Αυτόνομη εργασία
• Εφαρμογή θεωρητικών εννοιών ψηφιακής σχεδίασης σε διαφορετικά περιβάλλονται ψηφιακής σχεδίασης
• Χωρική αντίληψη
• Άσκηση κριτικής τόσο στη χρήση όσο και στη σύνθεση ψηφιακών εργαλείων στην υπηρεσίας της αρχιτεκτονικής συνθετικής διαδικασίας

Αποτελεί την εξέλιξη του μαθήματος «Τρισδιάστατη ψηφιακή μοντελοποίηση αρχιτεκτονικού έργου» τόσο σε θεωρητικό όσο και εργαστηριακό επίπεδο. Το μάθημα εμβαθύνει σε θέματα εφαρμογής ψηφιακού σχεδιασμού στην αρχιτεκτονική σύνθεση και κατασκευή με μια κριτική αρχιτεκτονική σκέψη και σύλληψη. Τα εργαλεία 3Δ ψηφιακής σχεδίασης και αναπαράστασης προσαρμόζονται στις ανάγκες της αρχιτεκτονικής σύλληψης και γίνονται το μέσο υποστήριξης, αρωγής και ανάδειξης όλων των πλευρών του αρχιτεκτονικού έργου (αισθητικό, λειτουργικό, κατασκευαστικό).

Η θεωρητική προσέγγιση σχετίζεται τόσο με τις έννοιες της διανυσματικής και ψηφιδωτής απεικόνισης, της ανάλυση κλίμακας, ψηφιακής αποτύπωσης και αντίστοιχων μετασχηματισμών όσο και με συμπληρωματικά συστήματα ψηφιακού σχεδιασμού, ενώ δίνεται έμφαση σε διεπαφές, σχέσεις και επικοινωνία μεταξύ τους με σκοπό την τελική εφαρμογή τους στις διαδικασίες αρχιτεκτονικής σύλληψης σε διάφορα περιβάλλοντα 3Δ ψηφιακής μοντελοποίησης.

Η εργαστηριακή προσέγγιση σχετίζεται με τον σχεδιασμό, χωροθέτηση, οργάνωση στοιχείων αρχιτεκτονικής σύνθεσης που θα προσαρμόζει και θα ενσωματώνει κριτικά τις δυνατότητες των ψηφιακών εργαλείων, επιλέγοντας το κατάλληλο ψηφιακό σχεδιαστικό περιβάλλον και λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα μορφολογικά-διακοσμητικά, λειτουργικά όσο και δομικά-κατασκευαστικά θέματα που το εκάστοτε σχεδιαστικό περιβάλλον ή εργαλεία αναδεικνύουν με τον πιο προσαρμοσμένο τρόπο.

Συγγράμματα

1. Δεμίρη, Κ., Λαχανά, Ν., Λουιζίδης, Μ., (2002), Εισαγωγή στην αρχιτεκτονική σύνθεση Ι. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ, ISBN 9789602546116, Αθήνα 2002
2. Καπόπουλος Α., (2006), Αρχιτεκτονική σύνθεση. Εκδόσεις Πολύτροπον, ISBN 9789608354562, Αθήνα 2006
3. Neufert E., (2010), Οικοδομική και αρχιτεκτονική σύνθεση. Εκδόσεις Γκιούρδας, ISBN 9789605126131, Γερμάνία, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα 2010
4. Littlefield D., (2014), Αρχιτεκτονική σύνθεση. Εκδότης Κλειδάριθμος, ISBN 9789604614516, Αγγλία, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα 2014
5. Παπαϊωάννου Τ. 2015, Σκέψεις για την Αρχιτεκτονική Σύνθεση, Εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα
6. Βρυχέα Ά. 2003, Κατοίκιση και κατοικία / Διερευνώντας τα όρια της αρχιτεκτονικής, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα
7. Dally W., & Harging, C., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση, από τη πλευρά των συστημάτων. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, ISBN 978-960-524-445-3, Αγγλία, μεταφρασμένη έκδοση Κρήτη 2017
8. Mano, M., Cilleti, M., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση. Εκδόσεις Παπασωτηρίου, ISBN 978-960- 491-084-7, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
9. Wakerly, J., (2004), Ψηφιακή σχεδίαση, Αρχές και πρακτικές. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 960-209-728-0, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
10. Κάππος, Ι., (2017), Δουλέψτε με Autocad 2017. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 978-960-461- 730-2, Αθήνα 2017
11. Omura .G., Benton B., (2016), Mastering AutoCAD 2017 and AutoCAD LT 2017. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781119240051, ΗΠΑ 2016
12. Cline L., (2014), SketchUp for Interior Design. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781118627693, ΗΠΑ 2014
13. Schreyer A., (2016), Architectural Design with SketchUp. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781118978818, ΗΠΑ 2016
14. Brightman M., (2013), The SketchUp Workflow for Architecture. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781118290149, ΗΠΑ 2013
15. Chopra A., (2014), Sketchup 2014 For Dummies. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781118822661, ΗΠΑ 2014
16. Δεδούσης, Β., Γιαννατσής, Ι., Κανελλίδης, Β., (2015), Συστήματα CAD. Εκδόσεις ΣΕΑΒ, ΚΑΛΛΙΠΟΣ, ISBN: 978-960-603-460-2 , Αθήνα 2015
17. Ανθυμίδης, Κ., Δαυίδ, Κ., (2015), Σχεδίαση με Η/Υ, Το Autocad στην πράξη. Εκδόσεις Δίσιγμα Β’ έκδοση, ISBN 978-960-9495-54-7, Αθήνα 2015

Μελέτη της διακόσμησης υφασμάτων με παραδοσιακούς και σύγχρονους τρόπους βαφής.
Ιστορική εξέλιξη της διακοσμητικής του υφάσματος.
Η γνώση των υλικών. Ελεύθερη, σταθερή & επαναλαμβανόμενη σχεδίαση. Τεχνικές της βιομηχανικής σχεδίασης. Μπατίκ, υφαντική και ταπισερί.
Χρήση των υφασμάτων στον εσωτερικό χώρο

Οι φοιτητές θα μπορούν να:
• εφαρμόζουν στο σχεδιασμό τις γνώσεις τους περί υφάσματος (Ελληνικού ή μη), δημιουργώντας με ρεαλισμό και με γνώμονα τις πραγματικές συνθήκες υλικών της αγοράς.
• ξεχωρίζουν σε κάθε σύνθεση ή δημιουργική πρόκληση τις υφές και την αντοχή κάθε υλικού υφάσματος ή επένδυσης επίπλου και με βάση αυτό να προτείνουν την αντικατάσταση ή διατήρηση/ συντήρηση του.
• γνωρίζουν εκτός από τις  χρωματικές και αισθητικές δυνατότητες κάθε υφάσματος, τις ιδιαιτερότητες του εκάστοτε υλικού, οπότε θα τους δίνεται η δυνατότητα να προτείνουν λύσεις και επενδύσεις με πολύπλευρη επίγνωση των συνθηκών σχεδιασμού.

• Τεχνικές απομόνωσης, βαφής και διακόσμησης υφασμάτων.
• Εισαγωγή στην εκβιομηχανοποίηση των βαφών απομόνωσης και της βιομηχανικής χρωματικής διακόσμησης υφασμάτων.
• Υλικά & τεχνικές.
• Ιστορική εξέλιξη, εφαρμογές στον χώρο και στον άνθρωπο.
• Εφαρμογές των υφασμάτων στον εσωτερικό χώρο, ταπετσαρίες επίπλων, κουρτίνες

Υφάσματα και χρωστικές υφασμάτων. Μεθοδολογία υφάσματος με τις βασικές τεχνικές απομόνωσης. Σχεδιασμός και τεχνικές: Σταμπωτό, Stencil, αερογράφος, σταμπωτό, παραδοσιακό και βιομηχανικό μπατίκ, ταπισερί, υφαντά.. Σύγχρονες τεχνικές, μεθοδολογίες & εφαρμογές. Σχεδιασμός υφασμάτων βιομηχανικής παραγωγής με πολλαπλές εφαρμογές στο χώρο και στον άνθρωπο. Εκτέλεση με τις βιομηχανικές τεχνικές βαφής και διακόσμησης υφασμάτων. Σύγχρονη μεθοδολογία σχεδιασμού υφάσματος και εφαρμογών με ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Εφαρμογές των υφασμάτων στο χώρο.

Συγγράμματα

1. Περιβολιώτου Μ., Η Τέχνη του Υφάσματος Ι, Εκδόσεις Ιων, Αθήνα 2007
2. Περιβολιώτου Μ., Η Τέχνη του Υφάσματος ΙI, Εκδόσεις Ιων, Αθήνα 2007
3. Πιτυκάκης Μ., Η Υφαντική Τέχνη στην Κρήτη, Εκδόσεις Αμάλθεια, 1980
4. Τζαχίλη Ι., Υφαντική και Υφάντρες στο Προϊστορικό Αιγαίο 2000-1000 π.Χ. ,Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 1997
5. Thames 7 Hudson, Dyes and Fabrics, London 2001
6. Hatch K., Textile Science
7. Barber E.J.W., Prehistoric Textiles. The Development of Cloth in the Neolithic and Bronze Ages, Princeton University Press, Princeton 1991
8. Kafka F., The Hand Decoration of Fabrics

ΣΤο μάθημα της Κεραμικής, με διαλέξεις και εργαστηριακές ασκήσεις, επιδιώκεται η κατάρτιση στις παραδοσιακές τεχνικές της Κεραμικής μέσα από εκπόνηση αφενός, εικαστικών έργων και αφετέρου, διακοσμητικών συνθέσεων και αντικειμένων . Σκοπός του Μαθήματος είναι η μελέτη και αναζήτηση των πλαστικών φορμών σε συνδυασμό με την γνώση των βασικών αξιών και τεχνικών της Κεραμικής Τέχνης.

Μετά το πέρας τις διδασκαλίας οι φοιτητές-τριες:
• αποκτούν δεξιότητας στη χρήση διαφορετικών εργαλείων και τεχνικών Κεραμικής
• μπορούν να εφαρμόζουν την γνώση τους στις μορφοπλαστικές δομές σε ανάγλυφα και τρισδιάστατα πλαστικά μοντέλα
• τα υλικά Κεραμικής και τις ιδιότητές τους
• κατανοούν τη διαχρονική σημασία της κεραμικής στη διακόσμηση, με εκπονήματα μεγάλης και μικρής κλίμακας και μπορούν να προτείνουν ένα διακοσμητικό αντικείμενο ή σύνθεση ανάλογα με το ύφος του χώρου
• κατανοούν την επικοινωνία του περίοπτου (τρισδιάστατου) εικαστικού ή διακοσμητικού αντικειμένου με το χώρο
• μπορούν να δημιουργήσουν μία πρωτότυπη εικαστική Κεραμική σύνθεση είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να προτείνουν διακοσμητικά αντικείμενα που μπορούν να παραχθούν μαζικά

• Μελέτη των πρώτων υλών και μαζών. Μελέτη και εφαρμογή διαφόρων τεχνικών (τροχός, πατητά, ανάγλυφα, χυτά, ματιέρες), και τεχνοτροπιών (υαλώματα, σμάλτα, οξείδια, προσμείξεις, πυροχρώματα). Δοκιμές. Μελέτη σταδίων ψησίματος (μονό και διπλό). Σχεδιασμός ακριβούς φόρμας, μεταφορά σε γύψινο μοντέλο, καλούπια, χυτά, δοκιμές χρωματισμών. Έρευνα και σχεδιασμός προτάσεων.
• Ολοκληρωμένη παρουσίαση της πρότασης (βιομηχανικός σχεδιασμός) για την παραγωγή στην βιομηχανία.

Κατασκευή φόρμας κεραμικής (αντικείμενα καθημερινής χρήσης, διακοσμητικά, πλακάκια επιφανειών). Πρώτες ύλες. Σύνθεση & ανάμειξη πρώτων υλών. Δοκιμές στο ψήσιμο. Υλικά & τεχνικές: φαγιάνς, μποτανάδες, οξείδια, υαλώματα, πυροχρώματα, ειδικοί πηλοί, Gres, stoneware, πορσελάνη. Εφαρμογές σε επιφάνειες με διακοσμημένα πλακάκια ή ανάγλυφες συνθέσεις. Σχεδιασμός και προτάσεις νέων φορμών κεραμικής. Αισθητική της κεραμικής φόρμας (δημιουργίες “μοναδικές” ή παραγωγή πολλαπλών).

Συγγράμματα

1. Αραπάκη Ξ., Διδακτική της κεραμικής Τέχνης, εκδ. Ίων 2014
2. Mattisson S., Κεραμική: Δύο Βιβλία σε Ένα, Εκδ. Ιων, Αθήνα 2001
3. Υαλώματα Κεραμικής, Έκδοση Κέντρου Αργυλόμαζας Α.Ε. Αθήνα 2005
4. Constant C., Ogden S,. Η Παλέτα του Κεραμίστα, Εκδ. Ιων, Αθήνα 2000
5. Scheibler I., Ελληνική Κεραμική, Εκδ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 1992
6. Ταρκάσης Κ., Clay in Art, Εκδ. Κεραμική Τέχνη, τόμοι 2006, 2007, 2008
7. Lane P., Ceramic Form – Design & Decoration, Publ. Rizzoli, New York 2002
8. Παντελής Δ., Μη Μεταλλικά Τεχνικά Υλικά, Εκδ. Παπασωτηρίου, Αθήνα 1996

Τα προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα είναι η ανάπτυξη των γνωστικών και τεχνικών δεξιοτήτων των φοιτητών σε θέματα σχεδιασμού με ψηφιακά μέσα και την εξοικείωση με τα σύγχρονα προγράμματα γραφιστικής, μέσω του σχεδιασμού και της δημιουργίας γραφικών.

Στόχος οι σπουδαστές να αποκτήσουν τις βασικές ικανότητες και δεξιότητες σχετικές με τις θεμελιώδεις αρχές της ψηφιακής τεχνολογίας πάντοτε σε συνάρτηση με τη παραγωγή αρχιτεκτονικού έργου. Ειδικότερα την απόκτηση των απαραίτητων θεωρητικών και πρακτικών γνώσεων γύρω από την ψηφιακή τεχνολογία και την εικαστική γλώσσα.

Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές/τριες θα είναι σε θέση :
• Να κατανοήσουν τις βασικές τεχνολογίες ανάπτυξης εφαρμογών ψηφιακών προγραμμάτων.
• Να εξοικειωθούν με τη χρήση ψηφιακών εργαλείων για δημιουργία ψηφιακών εικόνων και χώρων.
• Να αποκτήσουν τις βασικές δεξιότητες σχεδίασης και δημιουργίας εικαστικής αντίληψης μέσω ψηφιακών εφαρμογών.

• Προσαρμογή στις νέες μορφές σχεδιασμού μέσα από διαφορετικά προγράμματα και μέσα.
• Αυτόνομη εργασία.
• Παραγωγή νέων καινοτόμων ιδεών και η σχέση τους με την αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική παραγωγή

Το μάθημα έχει ως βασική δομή την εισαγωγή των φοιτητών σε θέματα σχεδιασμού με ψηφιακά μέσα και την εξοικείωση με τα σύγχρονα προγράμματα γραφιστικής, μέσω του σχεδιασμού και της δημιουργίας γραφικών.

Επιπλέον οι φοιτητές/τριες, καλούνται να σχεδιάσουν και να παρουσιάσουν το εικαστικό αποτέλεσμα εξίσου ποιοτικά όπως τα διάφορα παραδοσιακά μέσα. Το μάθημα αναπτύσσεται μέσα από πρακτικές ασκήσεις με τη παράλληλη υποστήριξη θεωρητικής ανάλυσης μέσω διαλέξεων. Κυρίως, αποσκοπεί στη δημιουργία πρακτικών ασκήσεων μέσα από τη παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών με διαφορετικά τεχνολογικά μέσα. Σκοπός είναι η γνωριμία των νέων μορφών ψηφιακού σχεδιασμού και την εξοικείωση με έννοιες όπως:
• Ψηφιοποίηση
• ψηφιακή επεξεργασία
• την επεξεργασία διανυσματικών γραφικών εκτύπωσης ψηφιακής εικόνας κ.ά

Συγγράμματα

1. Arnheim, R. (1999). Τέχνη και Οπτική Αντίληψη: Η Ψυχολογία της Δημιουργικής Όρασης. Εκδόσεις Θεμέλιο
2. Benjamin, W.(2000). Δοκίμια για την τέχνη-Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητάς του, Εκδ. Κάλβος, Αθήνα
3. Gombrich, E. (1994). Το χρονικό της τέχνης. εκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
4. McLuhan, M.(1964). Media : Οι προεκτάσεις του ανθρώπου. Media. Μετάφραση, Εισαγωγή, Επιμέλεια: Σπύρος Μάνδρος (1991), Εκδόσεις Κάλβος
5. Sanders M. (2010). Τεχνολογία Επικοινωνιών. Ευγενίδιο Ίδρυμα. Διαδραστικό βιβλίο. Σύνδεσμος, http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL- B110/93/737,2748/
6. Αντωνιάδης Κ. (2002). Γραφιστική- Τόμος Β΄-Γραφιστική- Φωτογραφία. ΕΑΠ, Πάτρα 2002.
7. Καλαντζής Β., Ματθαιόπουλος Γ.Δ. (2002). Γραφιστική- Τόμος Ά – Γραμματογραφία. ΕΑΠ, Πάτρα 2002
8. Καρακασίδης, Ν., Αθυμαρίτου, Φ. (2002). Τεχνολογία Γραφικών Τεχνών: Βιβλιοδεσία Συσκευασία. ΕΑΠ, Πάτρα.
9. Πολίτης Α. (2013). Η Σταδιοδροµία στις Εφαρµοσµένες και τις Εικαστικές Τέχνες. Εκδήλωση ΔΑΣΤΑ ΕΑΠ: Αίθουσα Τέχνης ΙΑΝΟΣ – 15 Ιουνίου 2013, Αθήνα Ανακτήθηκε 31 Οκτωβρίου, 2015 από http://dasta.eap.gr/files/ianos/pdf
10. Πολίτης Α. (2014 Διαχείριση παραγωγής εντύπου υλικού, Ενότητα 10: Job Definition Format (JDF), Ανοικτά Ακαδημαϊκά Μαθήματα στο ΤΕΙ Αθήνας, Ανακτήθηκε 31 Οκτωβρίου, 2015 από https://ocp.teiath.gr/…/10_Job_Definition_Format(Χειμερινό_14).pptx
11. Τσινίκας, Ν.(2015). Οπτικοακουστικά μέσα και Αρχιτεκτονική . Μάθημα 10ο Απεικόνιση Ήχου και Ηχογράφηση Εικόνας, Σελ 22. Ανακτήθηκε 16 Ιανουαρίου 2017από.
12. https://opencourses.auth.gr/modules/document/file.php/OCRS241/Παρουσιάσεις%20Μαθήματος/10.1Απεικόνιση%20Ήχου%20και%20Ηχογράφηση%20Εικόνας.

Τα προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα είναι η ανάπτυξη των γνωστικών και τεχνικών δεξιοτήτων των φοιτητών σε θέματα σχεδίασης του χώρου χρησιμοποιώντας ευφυείς τεχνολογίες, μέσα και υλικά. Επιπλέον είναι η κατανόηση των βασικών χαρακτηριστικών των σύγχρονων υλικών σχεδίασης με αναφορές στην πληροφορία, στην επικοινωνία, την προσβασιμότητα και το περιβάλλον. Βασική παράμετρος του μαθήματος είναι η κατανόηση των ευφυών περιβαλλόντων και τεχνολογιών σχεδιασμού με την παράλληλη αισθητική αναβάθμιση του χώρου.

Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές θα είναι σε θέση :
• Να γνωρίζουν διαφορετικά υλικά υφής και σύστασης, όπως και τα απαραίτητα εργαλεία τα οποία χρειάζονται για την υλοποίηση ενός ευφυούς σχεδιασμού.
• Να δημιουργούν γνωρίζουν τις σύγχρονες τεχνολογίες οι οποίες είναι απαραίτητες στην εφαρμογή καινοτόμων ιδεών.
• Να αποκτήσουν το θεωρητικό υπόβαθρο ανάλυσης και διασύνδεσης της ευφυούς σχεδίασης με την αρχιτεκτονική.

• Προσαρμογή στις νέες μορφές σχεδιασμού μέσα από διαφορετικά προγράμματα και μέσα
• Αυτόνομη εργασία
• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
• Παραγωγή νέων καινοτόμων ιδεών και η σχέση τους με την αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική παραγωγή

H θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού αναφέρεται στην αιτία της δημιουργίας του σύμπαντος αλλά και της ίδιας της ζωής.
Το μάθημα Έξυπνα Συστήματα Σχεδιασμού έχει ως βασική δομή την εισαγωγή των φοιτητών σε θέματα ευφυών και καινοτόμων συστημάτων και υλικών σχεδιασμού.
Ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή η κατανόηση των βασικών χαρακτηριστικών των σύγχρονων υλικών και μέσων με αναφορές στην πληροφορία, στην επικοινωνία, στην προσβασιμότητα και στο περιβάλλον αποτελούν βασική παράμετρο σχεδιασμού.
Βασικός σκοπός του μαθήματος είναι η κατανόηση των ευφυών περιβαλλόντων και τεχνολογιών σχεδιασμού με την παράλληλη αισθητική αναβάθμιση του χώρου.
Παράλληλα, η διάδοση του διαδικτύου επέτρεψε τη δημιουργία μεγάλου αριθμού ψηφιακών εφαρμογών αναδεικνύοντας το παράδειγμα των ευφυούς σχεδιασμού σε κυρίαρχο πρότυπο ανάπτυξης.
Το μάθημα αναπτύσσεται μέσα από Ασκήσεις μελέτης περίπτωσης (Case Study) με τη παράλληλη υποστήριξη θεωρητικής ανάλυσης μέσω διαλέξεων και παρουσιάσεων μέσα από την αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών.
Σκοπός είναι η γνωριμία νέων τεχνολογιών και αναλογικών μορφών έξυπνου σχεδιασμού όπως:
Ειδικοί σχεδιασμοί για ΑΜΕΑ, συστήματα πληροφοριών, συστήματα διαχείρισης ενέργειας, συστήματα διαχείρισης περιβάλλοντος κτλ.

Συγγράμματα

1. Benjamin, W.(2000). Δοκίμια για την τέχνη-Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητάς του, Εκδ. Κάλβος, Αθήνα
2. Castells M. (2005) Ο γαλαξίας του διαδικτύου. Εκδόσεις Αθανάσιος Α. Καστανιώτης ΑΕΒΕΔΕ
3. McLuhan, M.(1964). Media : Οι προεκτάσεις του ανθρώπου. Media. Μετάφραση, Εισαγωγή, Επιμέλεια: Σπύρος Μάνδρος (1991), Εκδόσεις Κάλβος
4. Sanders M. (2010). Τεχνολογία Επικοινωνιών. Ευγενίδιο Ίδρυμα. Διαδραστικό βιβλίο. Σύνδεσμος, http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL- B110/93/737,2748/
5. Καρυδάς, Ι. (2007). Ψηφιακές πόλεις. Εκδόσεις Παπαζήση ΑΕΒΕ

Το μάθημα στοχεύει στο να εμβαθύνουν οι φοιτητές στη μελέτη πεδίου και να αποκτήσουν εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες στον σχεδιασμό τουριστικών εγκαταστάσεων. Μέσα από τη βασική εργασία εξαμήνου καλλιεργείται σταδιακά η επίλυση λειτουργικών και αισθητικών ζητημάτων διαφορετικής κλίμακας και σημασίας, που αφορούν την αρχιτεκτονική σύνθεση των τουριστικών εγκαταστάσεων.

Σκοπός του μαθήματος είναι η απόκτηση γνώσεων και ικανοτήτων ώστε οι φοιτητές να
μπορούν να προσεγγίζουν συστηματικά και να επιλύουν μεθοδικά και δημιουργικά συνθετικά προβλήματα Τουριστικών εγκαταστάσεων.

Συγκεκριμένα οι φοιττητές στο τέλος του εξαμήνου θα μπορούν:
• να διαχειρίζονται και να επιλύουν συνθετικά τους χώρους που αφορούν τις τουριστικές εγκαταστάσεις
• να αντιλαμβάνονται και να ιεραρχούν τα δεδομένα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης
• να κατανοούν τον χώρο και οραματίζονται τις αρχιτεκτονικές του δυνατότητες
• να ανταπεξέρχονται και να επιλύουν πιο πολύπλοκα λειτουργικά ζητήματα που αφορούν την αρχιτεκτονική σύνθεση (π.χ. σχέσεις και οργάνωση του λειτουργικού προγράμματος μιας τουριστικής εγκατάστασης)

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών,
• Λήψη αποφάσεων
• Αυτόνομη εργασία
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Το μάθημα στοχεύει στο να εμβαθύνουν οι φοιτητές στη μελέτη πεδίου και να αποκτήσουν εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες στον σχεδιασμό τουριστικών εγκαταστάσεων. Μέσα από τη βασική εργασία εξαμήνου καλλιεργείται σταδιακά η επίλυση λειτουργικών και αισθητικών ζητημάτων διαφορετικής κλίμακας και σημασίας, που αφορούν την αρχιτεκτονική σύνθεση των τουριστικών εγκαταστάσεων.

Σκοπός του μαθήματος είναι η απόκτηση γνώσεων και ικανοτήτων ώστε οι φοιτητές να
μπορούν να προσεγγίζουν συστηματικά και να επιλύουν μεθοδικά και δημιουργικά συνθετικά προβλήματα Τουριστικών εγκαταστάσεων.

Συγκεκριμένα οι φοιττητές στο τέλος του εξαμήνου θα μπορούν:
• να διαχειρίζονται και να επιλύουν συνθετικά τους χώρους που αφορούν τις τουριστικές εγκαταστάσεις
• να αντιλαμβάνονται και να ιεραρχούν τα δεδομένα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης
• να κατανοούν τον χώρο και οραματίζονται τις αρχιτεκτονικές του δυνατότητες
• να ανταπεξέρχονται και να επιλύουν πιο πολύπλοκα λειτουργικά ζητήματα που αφορούν την αρχιτεκτονική σύνθεση (π.χ. σχέσεις και οργάνωση του λειτουργικού προγράμματος μιας τουριστικής εγκατάστασης)

Συγγράμματα

1. Φιλιππίδης Δ, 1984, Νεοελληνική Αρχιτεκτονική, Αθήνα: Μέλισσα.
2. Αίσωπος Γ., (2015), Τοπία Τουρισμού: Ανακατασκευάζοντας την Ελλάδα, εκδόσεις: Δομές
3. Zορμπά, Μ. (2014) Πολιτική του Πολιτισμού. Ευρώπη και Ελλάδα στο Δεύτερο Μισό του 20ού αιώνα, Αθήνα: Πατάκης.
4. Harris, D. (2004/2011) Ελεύθερος Xρόνος: Θεωρία και Πράξη, Αθήνα: Πλέθρον.
5. Κοκκώσης, Χ., Τσάρτας, Π. (2001) Βιώσιμη Τουριστική Ανάπτυξη και Περιβάλλον, Αθήνα: Κριτική.
6. Κόνσολα, Ν. (2006) Πολιτιστική Ανάπτυξη και Πολιτική, Αθήνα: Παπαζήσης

Οι φοιτητές με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος θα έχουν αποκτήσει τις παρακάτω ικανότητες/δεξιότητες:
• Ανάπτυξη ειδικών επαναλαμβανόμενων δομικών στοιχείων, μεταβλητών συναρμολογούμενων και αποσυναρμολογούμενων κατασκευών (modular design).
• Εξοικείωση με την τυποποίηση στην κατασκευή με κάνναβο επαναλαμβανόμενων δομικών στοιχείων.
• Σχεδιασμός ελαφρών, κινητών, μεταβλητών και εφήμερων κατασκευών μικρής κλίμακας στον εσωτερικό & εξωτερικό χώρο. Έρευνα των λεπτομερειών εφαρμογής καθώς η κατασκευή δεν είναι μια ψυχρή διαδικασία σύνθεσης υλικών και μηχανικών – δυναμικών κανόνων αλλά ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην λειτουργικότητα και την αισθητική αντικειμένων μικρής και μεγάλης κλίμακας.

• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
• Τυποποίηση στον τρισδιάστατο χώρο
• Σύνθεση επαναλαμβανόμενων δομικών στοιχείων
• Χρήση σύγχρονων ελαφρών κατασκευών
• Αυτόνομη εργασία
• Παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών
• Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη

Το μάθημα αποτελεί μια εισαγωγή στις σύγχρονες λογικές κατασκευής προτυποποίησης και εφαρμογής ελαφρών δομικών συστημάτων, ενώ εξετάζονται οι σύγχρονες λογικές μορφοδοσίας σε σχέση με τις δυνατότητες που προσφέρουν οι εξελισσόμενες νέες τεχνολογικές προσεγγίσεις.
Τυποποίηση κατασκευής, τρισδιάστατος κατασκευαστικός κάνναβος, επαναχρησιμοποιούμενα δομικά στοιχεία, συναρμολογούμενα και αποσυναρμολογούμενα στοιχεία.

Αναλύονται οι βασικές αρχές και τα χαρακτηριστικά των ειδικών ελαφρών κατασκευών, οι οποίες εξαιτίας του βάρους τους επιτρέπουν εύκολα την μεταβολή τους και για αυτό αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο γνώσης και άσκησης στα πλαίσια της αρχιτεκτονικής κατασκευής (μεγάλη κλίμακα) και της κατασκευής μικρής κλίμακας τους εσωτερικού χώρου.
Παρουσιάζονται εφαρμογές ελαφρών κατασκευών μικρής κλίμακας (εσωτερικά περίπτερα μέσα σε μεγάλα εκθεσιακά κτίρια, αίθρια, ελαφρά διαχωριστικά στοιχεία –- ειδικές επιπλοσυνθέσεις, κ.α.) αλλά και ανάλογων κατασκευών στον εξωτερικό χώρο (μικρές στεγάσεις, υπόστεγα, στάσεις λεωφορείων, περίπτερα εκθέσεων, περίπτερα αυτόματων πωλητών & μηχανημάτων τραπεζών, αστικά περίπτερα ενημέρωσης του κοινού, συνθέσεις σε παιδικές χαρές, πάρκα, υπαίθρια θέατρα, κ.α.).

Αναλύονται τα υλικά, οι ιδιότητες τους, οι συνδέσεις και τρόποι κατασκευής των ελαφρών μεταβλητών στοιχείων. Οι βασικές εγκαταστάσεις τους (ηλεκτρικές, υδραυλικές). Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην εύκολη συναρμολόγηση και αποσυναρμολόγηση – αποθήκευση των μελών των κατασκευών, την μελέτη των κόμβων των συνδέσεων, την τυπολογία των μορφών ώστε να υπάρχει δυνατότητα προσθαφαίρεσης τμημάτων για πολλαπλές διαφορετικές χρήσεις με τα ίδια υλικά. (έννοια του module).

Στο εργαστηριακό – σχεδιαστικό/συνθετικό μέρος του μαθήματος και πιο συγκεκριμένα στον σχεδιασμό ελαφρών κατασκευών και στοιχείων οικοδομικής, οι φοιτητές καλούνται να επεξεργαστούν σχεδιαστικά θέματα που αφορούν στις μικρού μεγέθους ελαφρές κατασκευές, οι οποίες έχουν προορισμό να εξοπλίσουν και να διαμορφώσουν έναν συγκεκριμένο κλειστό εσωτερικό χώρο είτε να τοποθετηθούν και
να λειτουργήσουν σε εξωτερικό κοινόχρηστο γενικά αστικό περιβάλλον

Συγγράμματα

1. Ουγγρίνης Κώστας, Μεταβαλλόμενη Αρχιτεκτονική – Κίνηση, Προσαρμογή, Ευελιξία
2. Βαβύλη Φανή [Επιμέλεια], Δόβα Ευανθία [Επιμέλεια], Διαφάνεια και αρχιτεκτονική. Όρια και προκλήσεις
3. Drew Plunkett – Olga Reid, Detail in Contemporary Retail Design
4. Horst Berger, Light Structures, The Art and Engineering of Structures of light tensile Architecture
5. Τσινίκας Ν., Αρχιτεκτονική Τεχνολογία
6. Horst Berger, Light Structures, The Art and Engineering of Structures of light tensile Architecture
7. Ηλιόπουλος Βασίλης, Ελαφριές μεταβλητές κατασκευές – Δομική τέχνη
8. Μιχάλτσος Γεώργιος, Ελαφρές μεταλλικές κατασκευές θεωρία και εφαρμογές.
9. Αθανασόπουλου Χ., Κατασκευές Κτηρίων- Σύνθεση και Τεχνολογία
10. Ernst Neufert, Neufert, Οικοδομική & Αρχιτεκτονική Σύνθεση, 36η Γερμανική Έκδοση 2000
11. Newman M, Standard structural details for building construction
12. J. Sobon & R. Schroeder, Η Τεχνική των Ξύλινων Κατασκευών

Τα προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα είναι η ανάπτυξη των γνωστικών και τεχνικών δεξιοτήτων των φοιτητών σε θέματα που αφορούν τις εικαστικές δημιουργίες που τοποθετούνται στο δημόσιο χώρο.
Συγκεκριμένα, το μάθημα αποσκοπεί στη κατανόηση της σχέσης μεταξύ καλλιτεχνικού έργου σε συνάρτηση με τον αρχιτεκτονικό χώρο. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που τα εικαστικά έργα τέχνης στον δημόσιο και φυσικό χώρο αποτελούν διαχρονικά αστικό φαινόμενο, αφού το αστικό περιβάλλον λειτουργούσε ως προνομιακός χώρος προβολής.

Με την ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές θα είναι σε θέση :
• Να γνωρίζουν διαφορετικά υλικά και μέσα όπως και τα απαραίτητα εργαλεία τα οποία χρειάζονται για την υλοποίηση μιας πλαστικής σύνθεσης.
• Να δημιουργούν ογκοπλαστικές μορφές και δομές οι οποίες είναι απαραίτητες στη ανάπτυξη νέων ιδεών και να τις τοποθετήσουν στο χώρο.
• Να αποκτήσουν το θεωρητικό υπόβαθρο ανάλυσης και διασύνδεσης της πλαστικής γλώσσας με την αρχιτεκτονική και τον αστικό χώρο.

• Προσαρμογή σε νέες μορφές χωρικού σχεδιασμού μέσα από διαφορετικά υλικά υφής και σύστασης και τεχνολογιών.
• Αυτόνομη εργασία
• Ομαδική εργασία
• Παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών και η σχέση τους με την αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική παραγωγή

Το μάθημα έχει ως βασική δομή την εισαγωγή των φοιτητών στις έννοιες της καλλιτεχνικής δημιουργίας στο δημόσιο χώρο.
Ιδιαίτερα η δημόσια τέχνη ως κοινωνός του δημόσιου χώρου ή ως εισβολέας από την δεκαετία του 1960 και μετά κάνει αισθητή την παρουσία της μέσα από διαφορετικές εκφράσεις. Αρκετά από τα έργα και κινήματα αυτής της περιόδου δημιουργούνται και τοποθετούνται στο δημόσιο χώρο με παραδοσιακές αρχές και ως συνήθως έχουν μόνιμο χαρακτήρα. Κάποια άλλα έργα έχουν μεταβατικό χαρακτήρα.
Το μάθημα αναπτύσσεται μέσα από πρακτικές ασκήσεις με τη παράλληλη υποστήριξη θεωρητικής ανάλυσης μέσω διαλέξεων.

Σκοπός είναι η γνωριμία νέων μορφών χωρικού σχεδιασμού, η εφαρμογή έργων τα οποία δημιουργούνται “in situ” δηλαδή, επί τόπου και αντιμετωπίζουν το δημόσιο χώρο ως πεδίο προσωρινής φιλοξενίας. και η εξοικείωση με έννοιες όπως: τα Mix- media Instalations, τα Happenings, τα Video Projection Mapping, η Sound Art, η Video Art, το Performance και άλλες μορφές τέχνης οι οποίες χρησιμοποιούν αναλογικές, πολυμεσικές εφαρμογές.

Το μάθημα αποσκοπεί στη δημιουργία πρακτικών ασκήσεων μέσα από τη παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών με διαφορετικά υλικά υφής και σύστασης. Παράλληλα, βασικό περιεχόμενο του μαθήματος είναι η μελέτη των όγκων σε συνάρτηση με τα χρώματα και τον φωτισμό και η εφαρμογή στον αστικό χώρο και η διασύνδεση τους με την αρχιτεκτονική και την καλλιτεχνική παραγωγή.

Συγγράμματα

1. Albers J.(1963)The Interaction of Colour. Pupl. Yale University Press
2. Arnheim R. (1954). Τέχνη και οπτική αντίληψη, Η ψυχολογία της δημιουργικής όρασης. Εκδόσεις Θεμέλιο 1999, Αθήνα.
3. Gombrich E. H. (1950). Το Χρονικό της Τέχνης. Εκδόσεις ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης)
4. Gombrich E. H. (1960). Τέχνη και ψευδαίσθηση. Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, Αθήνα.
5. Itten J. (1973).Τέχνη του Χρώματος. Εκδόσεις Κείμενα Εικαστικών Καλλιτεχνών 1998
6. Itten J. (1975). Σύνθεση και Μορφή. Εκδόσεις Αντιύλη 2011
7. Kandinsky W. (1926). Σημείο-Γραμμή-Επίπεδο, Συμβολή στην Ανάλυση των Ζωγραφικών Στοιχείων. Εκδόσεις Δωδώνη, 1980.
8. Kandinsky W. (1914). Για το πνευματικό στην τέχνη. Εκδόσεις Νεφέλη, 1981.
9. Klee P. (1956). Η Εικαστική Σκέψη (Πρώτος Τόμος,)Τα Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ. Εκδόσεις Μέλισσα 1989
10. Klee P. (1964). Η Εικαστική Σκέψη (Δεύτερος Τόμος),Τα Μαθήματα στη Σχολή Μπαουχάουζ. Εκδόσεις Μέλισσα 1989
11. Parramon J. M.(1992). Προοπτική για Καλλιτέχνες . Εκδόσεις Ντουντούμης 2003
12. Reed H. (1959). Η Ιστορία της Μοντέρνας Ζωγραφικής. Εκδόσεις Υποδομή1978.
13. Κολοκοτρώνης Γ. (2000). Η Τέχνη σε Μετάβαση, Εκδόσεις Νηρέας, 2000
14. Παπασταμούλης Κ. (2005). Το Σχέδιο και το χρώμα στη ζωγραφική. Εκδόσεις ΙΩΝ, Αθήνα 2005,

Γενικό πλαίσιο
Το μάθημα εμβαθύνει σε θέματα ψηφιακού σχεδιασμού στην αρχιτεκτονική σύνθεση με προσέγγιση ρεαλιστικής αναπαράστασης μέσω διαδικασιών φωτορεαλισμού και κίνησης.

Σκοποί και στόχοι
Βασικοί στόχοι του μαθήματος είναι τόσο η εμβάθυνση των φοιτητών σε έννοιες και τεχνικές δημιουργίας και επεξεργασίας υλικών, τεχνικές φωτορεαλισμού και κίνησης σε διαφορετικά σχεδιαστικά περιβάλλοντα όσο και η κριτική χρήση και επιλογή ενδεδειγμένων φωτορεαλιστικών αναπαραστάσεων που προσφέρουν τη δυνατότητα μιας πληρέστερης χωρικής αντίληψης και ανάδειξης των μορφών, λειτουργιών και δομικών στοιχείων του αρχιτεκτονικού χώρου.

Μέθοδος – μαθησιακά αποτελέσματα
Το μάθημα αποτελείται παράλληλα από θεωρητικό και εργαστηριακό περιεχόμενο. Στο θεωρητικό σκέλος πραγματοποιείται σειρά εμβόλιμων θεωρητικών παρουσιάσεων που αναλύονται και συζητούνται με την ενεργό συμμετοχή των φοιτητών/τριών είτε σε πολλαπλές σχεδιαστικές εφαρμογές του Η/Υ, είτε στον πίνακα είτε με τη χρήση πολυμεσικού ή οπτικού υλικού. Στο εργαστηριακό σκέλος πραγματοποιούνται σειρά από εργαστηριακές ασκήσεις εφαρμογής των θεωρητικών παρουσιάσεων. Οι φοιτητές/τριες εκπονούν αρχικά ατομικές εργαστηριακές ασκήσεις και στη συνέχεια μια ατομική ή συλλογική ολοκληρωμένη ψηφιακή σχεδιαστική μελέτη.

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο φοιτητής/τρια θα:
• έχει γνώση τεχνικών δημιουργίας και επεξεργασίας ψηφιακών υλικών,
• έχει γνώση τεχνικών φωτορεαλισμού και κίνησης,
• έχει γνώση μοντέλων φωτισμού και χρωματικών μοντέλων,
• μπορεί να προσαρμόζει ψηφιακά υλικά ή εικονοστοιχεία-ψηφίδες σε 3Δ επιφάνειες,
• αντιλαμβάνεται και θα επικοινωνεί πληρέστερα τον χώρο και θα αναδεικνύει όλα τα συστατικά του με ρεαλιστικό τρόπο,
• μπορεί να εμπλέκει και να συνδέει διαφορετικές μεθόδους ψηφιακής αναπαράστασης αρχιτεκτονικού έργου

• Γνώσεις θεωρητικής και πρακτικής 3Δ ψηφιακής σχεδίασης
• Αρχιτεκτονική σύνθεση
• Σύνθεση σχεδιαστικών δεδομένων και πληροφοριών,
• Αυτόνομη εργασία
• Χωρική αντίληψη
• Άσκηση κριτικής τόσο στη χρήση όσο και στη σύνθεση ψηφιακών εργαλείων στην υπηρεσίας της αρχιτεκτονικής συνθετικής διαδικασίας

Αποτελεί την εξέλιξη του μαθήματος «Αρχιτεκτονική σύνθεση με Η/Υ Ι». Αναπτύσσεται παράλληλα σε θεωρητικό και εργαστηριακό επίπεδο. Εμβαθύνει σε θέματα ψηφιακού σχεδιασμού στην αρχιτεκτονική σύνθεση με προσέγγιση ρεαλιστικής αναπαράστασης. Συγκεκριμένα σε θεωρητικό επίπεδο αναπτύσσονται οι έννοιες και οι τεχνικές δημιουργίας και επεξεργασίας υλικών, μοντέλων φωτισμού, χρωματικών μοντέλων, προσαρμογής εικονοστοιχείων-ψηφίδων σε 3Δ επιφάνειες, τεχνικές φωτορεαλισμού και κίνησης σε διαφορετικά σχεδιαστικά περιβάλλοντα.

Σε εργαστηριακό επίπεδο αναπτύσσεται ο ψηφιακός σχεδιασμός μιας αρχιτεκτονικής σύνθεσης που ενσωματώνει, επιλέγει και χρησιμοποιεί κριτικά τις εκάστοτε ενδεδειγμένες φωτορεαλιστικές αναπαραστάσεις που αναδεικνύουν τον αρχιτεκτονικό χώρο. Παράλληλα η παραγωγή μοντέλων αυτόνομης ή διαδραστικής σχεδιοκίνησης (animation) σε φωτορεαλιστικά μοντέλα προσφέρει τη δυνατότητα μιας πληρέστερης χωρικής αντίληψης και ανάδειξης των μορφών, λειτουργιών και δομικών στοιχείων του αρχιτεκτονικού χώρου.

Συγγράμματα

1. Δεμίρη, Κ., Λαχανά, Ν., Λουιζίδης, Μ., (2002), Εισαγωγή στην αρχιτεκτονική σύνθεση Ι. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις ΕΜΠ, ISBN 9789602546116, Αθήνα 2002
2. Καπόπουλος Α., (2006), Αρχιτεκτονική σύνθεση. Εκδόσεις Πολύτροπον, ISBN 9789608354562, Αθήνα 2006
3. Neufert E., (2010), Οικοδομική και αρχιτεκτονική σύνθεση. Εκδόσεις Γκιούρδας, ISBN 9789605126131, Γερμάνία, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα 2010
4. Littlefield D., (2014), Αρχιτεκτονική σύνθεση. Εκδότης Κλειδάριθμος, ISBN 9789604614516, Αγγλία, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα 2014
5. Παπαϊωάννου Τ. 2015, Σκέψεις για την Αρχιτεκτονική Σύνθεση, Εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα
6. Βρυχέα Ά. 2003, Κατοίκιση και κατοικία / Διερευνώντας τα όρια της αρχιτεκτονικής, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα
7. Dally W., & Harging, C., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση, από τη πλευρά των συστημάτων. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, ISBN 978-960-524-445-3, Αγγλία, μεταφρασμένη έκδοση Κρήτη 2017
8. Mano, M., Cilleti, M., (2017), Ψηφιακή σχεδίαση. Εκδόσεις Παπασωτηρίου, ISBN 978-960-491- 084-7, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
9. Wakerly, J., (2004), Ψηφιακή σχεδίαση, Αρχές και πρακτικές. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 960- 209-728-0, ΗΠΑ, μεταφρασμένη έκδοση Αθήνα, 2017
10. Autodesk inc, (2017), AUTODESK 3DS MAX. Εκδόσεις Παπασωτηρίου. ISBN 960-718-265-0, ΗΠΑ, μεταφρασμένο στα Ελληνικά, Αθήνα 2017
11. ΝΙΚΗΤΑ Μ., (2011), 3DS MAX 2012 Ο Φωτορεαλισμός γρήγορα και απλά. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 978-960-461-450-9, Αθήνα 2011
12. MacFarland, J., Simon, G., (2006), Οδηγός του 3ds MAX 8 με εικόνες. Εκδόσεις Γκιούρδας, ISBN 960512508-0, Αγγλία, μεταφρασμένο στα ελληνικά, Αθήνα 2006
13. Matossian, M., (2005), Εισαγωγή στο ΣΤΟ 3DS MAX 6 for windows. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 960-209-826-0, ΗΠΑ μεταφρασμένο στα Ελληνικά 2005
14. Κάππος, Ι., (2017), Δουλέψτε με Autocad 2017. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 978-960-461-730-2, Αθήνα 2017
15. Κάππος, Ι., (2006), ΦΩΤΟΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΗ ΜΕ ΤΟ AUTOCAD. Εκδόσεις Κλειδάριθμος, ISBN 960-209-959-3, Αθήνα 2006
16. Omura .G., Benton B., (2016), Mastering AutoCAD 2017 and AutoCAD LT 2017. Εκδόσεις John Wiley & Sons Inc, ISBN 9781119240051, ΗΠΑ 2016
17. Tal D., (2013), Rendering in SketchUp. Εκδότης: John Wiley and Sons Ltd, ISBN 9780470642191, ΗΠΑ 2013
18. Δεδούσης, Β., Γιαννατσής, Ι., Κανελλίδης, Β., (2015), Συστήματα CAD. Εκδόσεις ΣΕΑΒ, ΚΑΛΛΙΠΟΣ, ISBN: 978-960-603-460-2 , Αθήνα 2015
19. Ανθυμίδης, Κ., Δαυίδ, Κ., (2015), Σχεδίαση με Η/Υ, Το Autocad στην πράξη. Εκδόσεις Δίσιγμα Β’ έκδοση, ISBN 978-960-9495-54-7, Αθήνα 2015

Κατά την διάρκεια του μαθήματος, οι φοιτητές έρχονται σε επαφή με προγράμματα-λογισμικά επεξεργασίας φωτογραφίας (ανοιχτού-ελεύθερου ή κλειστού κώδικα). Εξοικειώνονται στην τροποποίηση-μεταφορά αρχείων-σχεδίων από προγράμματα που επεξεργάζονται διανυσματικά τον σχεδιασμό, ώστε να εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες των προγραμμάτων επεξεργασίας φωτογραφίας.

Στο τέλος του μαθήματος οι φοιτητές έχουν αποκτήσει εξειδικευμένη γνώση, ώστε
• να χειρίζονται ψηφιακά προγράμματα, για να παράγουν δισδιάστατες εικόνες, με σκοπό τη δημιουργία ηλεκτρονικών πινακίδων παρουσίασης σύμφωνα με τους κανόνες της σύνθεσης και της αισθητικής.

• Τεχνολογικές και τεχνικές γνώσεις
• Αυτόνομη είτε ομαδική εργασία
• Παραγωγή εικαστικού έργου με ψηφιακά μέσα
• Εξοικείωση με εξειδικευμένα προγράμματα Η/Υ
• Εργασία σε διεθνές περιβάλλον

Εικαστική σύνθεση δύο διαστάσεων με εφαρμογές πάνω σε επιφάνειες. Εισαγωγή στη σχεδίαση εικόνων με ψηφιακά μέσα Η/Υ με σκοπό την επέμβασή τους στο χώρο.
Εικαστική σύνθεση τριών διαστάσεων με εφαρμογές πάνω σε μικρά ή μεγάλα αντικείμενα, σε εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο. Σχεδιασμός και επεξεργασία με Η/Υ,
τρισδιάστατη σχεδίαση, φωτορεαλιστικό σχέδιο

Συγγράμματα

1. 3DTotal.com, Digital Painting Techniques : Practical Techniques of Digital Art Masters, Taylor & Francis Ltd, Oxford, 2009
2. Friedberg, Anne, The virtual Window: from Alberti to Microsoft, MIT Press Ltd, Cambridge, Mass. 2009
3. Jennings, Gabrielle, Abstract Video : The Moving Image in Contemporary Art, University of Kalifornia Press, Berkeley, 2015
4. Kholeif, Omar, Moving Image, MIT Press Ltd, Cambridge Mass., 2015
5. Kwastek, Katja, Aesthetics of Interaction in Digital Art, MIT Press, Ltd, Cambridge, Mass. USA, 2015
6. Paul, Christiane, Digital Art, Thames & Hudson Ltd, London, 2009
7. Rush, Michael, New Media in Art, Thames & Hudson Ltd, London, 2005
8. Shanken, Edwart, A., Blazwick Iwona (eds), Systems, MIT Press Ltd, Cambridge, Mass. USA, 2015

Η καλλιέργεια της οπτικής σύνθεσης ως κυρίαρχη σχεδιαστική ιδέα επικεντρωμένη α) στον πρωτότυπο σχεδιασμό δισδιάστατων μοτίβων και β) στην οργάνωση διαφορετικών διακοσμητικών εφαρμογών σε έναν συγκεκριμένο χώρο. Η προοδευτική εξέλιξη μιας οπτικής οργάνωσης από ιδέα-σε προσχέδιο-σε εξειδικευμένη λύση γίνεται κατανοητή στην πράξη μέσα από την εφαρμογή της σε δεδομένη χωρική συνθήκη. Η κριτική κατανόηση σύγχρονων παραδειγμάτων από τον χώρο της τέχνης και του σχεδιασμού ορίζουν δημιουργικές μεθόδους για την κατανόηση της σύγχρονης σχεδιαστικής τυπολογίας.

Συγκεκριμένα οι φοιτητές στο τέλος του εξαμήνου:
• γνωρίζουν τους βασικούς σχεδιαστικούς κανόνες που αφορούν την οπτική σύνθεση
• εφαρμόζουν στην πράξη τους παραπάνω κανόνες με σκοπό βελτίωση των οπτικών στοιχείων που απαρτίζουν την αισθητική ενότητα ενός λειτουργικού χώρου.
• χειρίζονται διαφορετικές τεχνικές στην εφαρμογή εικαστικών λύσεων σε διαφορετικά υλικά ώστε να υποστηρίζουν την ιδέα τους
• αξιολογούν διαφορετικές μεθόδους, τεχνικές και υλικά για την ανάπτυξης μιας σχεδιαστικής ιδέας σε δεδομένο χωρικό πλαίσιο
• λαμβάνουν υπόψιν τους τις σύγχρονες τάσεις στον σχεδιασμό διακοσμητικών στοιχείων σε σχέση με την πρόσφατη εικαστική παραγωγή.

• Ανάπτυξη εικαστικών συνθέσεων στον χώρο
• Παρουσίαση τρισδιάστατων εικαστικών εφαρμογών
• Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη
• Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
• Προσαρμογή σε νέες καταστάσεις
• Λήψη αποφάσεων
• Προαγωγή της δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης

Το μάθημα αναπτύσσει την έννοια της εικαστικής σύνθεσης σε χωρικές εφαρμογές και αντικείμενα του εσωτερικού χώρου (τρισδιάστατα μοτίβα 3d).
Εξέλιξη του σχεδιασμού, από την ιδέα (εννοιολογική κατεύθυνση/κονσεπτ) σε εφαρμοσμένη οπτική/εικαστική πρόταση που αφορά στην έκτασή της την αισθητική και λειτουργική οργάνωση ενός δεδομένου χώρου. Η εικαστική πρόταση και ο σχεδιασμός εφαρμόζονται στην παρουσίαση δισδιάστατης και τρισδιάστατης πρότασης που να αφορά συγκεκριμένο, κοινής χρήσης, εμπορικό χώρο.
Η δισδιάστατη λύση αφορά εφαρμογές σε δομικά στοιχεία του χώρου ή έπιπλα και η τρισδιάστατη λύση αφορά επιλογές σχετικά με την εικαστική αισθητική του διαρρύθμιση.

Στο μάθημα αναπτύσσονται οι συνθετικοί κανόνες σύμφωνα με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε τα οπτικά συστήματα και εφαρμόζονται στην πράξη με την εικαστική ανάπτυξη και οργάνωση των διαφορετικών στοιχείων που απαρτίζουν την αισθητική ενότητα ενός λειτουργικού χώρου.
Η παραγωγή ιδεών για συγκεκριμένα θέματα (επεξεργασία, εναλλακτικές προτάσεις και τελειοποίηση).
Η εκτέλεση πάνω σ’ ένα ή περισσότερα υλικά (προσαρμογή, επιλογή, πειραματισμός). Παρατήρηση της φύσης και του δομημένου περιβάλλοντος (πηγές έμπνευσης) και μεταφορά & προσαρμογή τους σε εικαστικές εφαρμογές.

Συγγράμματα

1. Arnason H. H., ιστορία της Σύγχρονης Τέχνης, Παρατηρητής, 1995, Θεσσαλονίκη
2. Arnheim, Τέχνη και Οπτική Αντίληψη, Θεμέλιο, 2005.
3. Βακαλό, Εμμανουήλ-Γεώργιος, Οπτική Σύνταξη-Λειτουργία και Παραγωγή Μορφών, Νεφέλη, Αθήνα 1988
4. Γκόμπριχ, Ερνστ, Το χρονικό της Τέχνης, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1998
5. Bang, Molly, Picture This: How Pictures Work, Chronicle Books, 2016
6. Baloglou, George, Isometrica: A Geometrical Introduction to Planar Crystallographic Groups, Suny Oswego, Baloglou, 2017
7. Chan, C.-S., Phenomenology of rhythm in design. Frontiers of Architectural Research (2012), http://dx.doi.or g/10.1016/j.foar.2012.06.003
8. Cole, Drusila, The Pattern Sourcebook, A century of surface design, Laurence King Publishing Ltd, Singapore, 2009.
9. Donis A. Donis, A primer of visual Literacy, MIT, Μασαχουσέτη, 1973.
10. Farh-Becker Gabriele, Japanese Prints, Taschen, South Korea, 2007.
11. Foster Hall, Krauss Rosalind, Bois, Yves-Alain, Buchloh Benjamin H. P., Η τέχνη μετά το 1900, επιμέλεια Μιλτιάδης Παπανικολάου, ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, Αθήνα, 2007
12. Hale Beverly, Robert, Watson, Drawing Lessons from the Great Masters, 45th anniversary edition, Gutpill Publications, New York,2009.
13. Jackson Leslie, 20th Century Pattern Design: Textile &Wallpaper Pioneers, Princeton Architectural Press, New York, 2011
14. Kusama, Yayoi , Yayoi Kusama, TATE Publishing, London, 2015
15. Parry, Linda, V&A Pattern: William Morris, Victoria & Albert museum, London, 2009
16. Perry, Mike, Over&Over, A Catalog of Hand-Drawn Patterns, Princeton Architectural Press, New York, 2008
17. Pipes, Alan, Foundations of Art and Design, Laurence King Publishing Ltd, London, 2008
18. Speed Harold, The practice and science of drawing, 3rd edition, Dover Publications, INC, New York,1972
19. Wye, Deborah, Louise Bourgeois MoMA Catalogue, The Museum of Modern Art, 1982
20. Xiaoyang Yang, Visual Balance, The tightrope of computer generated layout, MIT, Μασαχουσέτη, 1995.
21. Zakia D. Richard, Perception & Imaging, 2nd ed., Butterworth-Heinemann, Woburn, 2002